ΜΕΡΟΣ 5 — Η φωτογραφία του γάμου έγινε viral και όλοι πίστεψαν ότι είχα εκμεταλλευτεί την ετοιμοθάνατη ασθενή μου

Λίγες ημέρες αργότερα, συνέβη αυτό που φοβόμουν περισσότερο.

Η Νόρα δημοσίευσε στο διαδίκτυο μια φωτογραφία από τον γάμο μας.

Στη φωτογραφία φορούσα τη γραβάτα μου, ενώ η Αλίσια είχε το λευκό μαντήλι στο κεφάλι της. Χαμογελούσε, κρατώντας το χέρι μου, και το δωμάτιο του νοσοκομείου φαινόταν σχεδόν γιορτινό.

Κάτω από τη φωτογραφία, η Νόρα είχε γράψει ότι ένας γιατρός είχε εκμεταλλευτεί την ετοιμοθάνατη αδερφή της για να αποκτήσει την κληρονομιά της.

Διάβασα την ανάρτηση μία φορά.

Ύστερα τη διάβασα ξανά, ελπίζοντας ότι είχα καταλάβει λάθος.

Δεν είχα.

Οι πρώτες κοινοποιήσεις εμφανίστηκαν γρήγορα. Άνθρωποι που δεν με γνώριζαν έγραφαν σχόλια, καταδίκαζαν τις πράξεις μου και ζητούσαν να απολυθώ από το νοσοκομείο. Κάποιοι με αποκαλούσαν απατεώνα. Άλλοι έλεγαν ότι είχα σχεδιάσει τα πάντα από την αρχή.

Το τηλέφωνό μου δεν σταματούσε να χτυπά.

Ένιωσα τον θυμό να με κατακλύζει. Πήρα τηλέφωνο τη Νόρα.

«Γιατί το έκανες αυτό;» τη ρώτησα μόλις απάντησε. «Η αξιολόγηση δεν έχει ολοκληρωθεί.»

«Επειδή πιστεύω ότι το νοσοκομείο θα σε προστατεύσει», είπε. «Θα προσπαθήσουν να το θάψουν ήσυχα και να συνεχίσουν σαν να μη συνέβη τίποτα.»

«Αρνήθηκα την κληρονομιά.»

«Αφού υπέβαλα την καταγγελία μου.»

«Δεν ήξερα ότι υπήρχαν αυτά τα χρήματα!»

«Αυτό λες εσύ.»

Προσπάθησα να της εξηγήσω ξανά, αλλά δεν ήθελε να ακούσει.

Η κλήση τελείωσε και έμεινα να κοιτάζω την οθόνη του κινητού μου.

Ήξερα ότι η σιωπή μου θα μπορούσε να εκληφθεί ως ενοχή. Θα μπορούσα να δημοσιεύσω το σημείωμα της Αλίσια, να δείξω σε όλους ότι δεν είχα γνωρίσει ποτέ την ύπαρξη της κληρονομιάς και να προσπαθήσω να σταματήσω τις κατηγορίες.

Άνοιξα το κουτί και πήρα το γράμμα της.

Το κρατούσα στα χέρια μου, έτοιμος σχεδόν να το φωτογραφίσω.

Τότε σταμάτησα.

Η Αλίσια μού είχε εμπιστευτεί κάτι προσωπικό. Δεν μου το είχε δώσει για να το χρησιμοποιήσω ως δημόσια απόδειξη της αθωότητάς μου. Και ακόμη κι αν το δημοσίευα, δεν θα μπορούσε να αποδείξει τι ακριβώς είχα σκεφτεί όταν δέχτηκα να την παντρευτώ.

Θα έφερνε τα προσωπικά της λόγια μπροστά σε χιλιάδες αγνώστους, οι οποίοι θα τα ανέλυαν, θα τα αμφισβητούσαν και θα τα χρησιμοποιούσαν για να υποστηρίξουν τη μία ή την άλλη πλευρά.

Άφησα το κινητό κάτω.

Δεν ήθελα να μετατρέψω την Αλίσια σε ένα επιχείρημα για να κερδίσω μια δημόσια διαμάχη.

Αυτό δεν σήμαινε ότι η απόφασή μου ήταν εύκολη. Κάθε ώρα που περνούσε, η ανάρτηση γινόταν γνωστή σε περισσότερους ανθρώπους. Μια θεία τηλεφώνησε στους γονείς μου. Ένας πρώην καθηγητής μου επικοινώνησε μαζί μου και με ρώτησε αν οι κατηγορίες ήταν αληθινές.

Δεν ήξερα πώς να απαντήσω χωρίς να επαναλάβω όλα όσα είχα ήδη εξηγήσει.

Κάποια στιγμή, ο πατέρας μου με κάλεσε.

«Το μαγαζί θα μπορούσε να χρειαστεί βοήθεια», είπε.

Στην αρχή νόμισα ότι δεν είχα ακούσει καλά.

«Μπαμπά, είμαι γιατρός.»

«Ξέρω τι είσαι, Λούκας. Δεν σου λέω να εγκαταλείψεις την ιατρική. Σου προσφέρω έναν τρόπο να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου όσο περιμένεις να ξεκαθαρίσει η κατάσταση.»

Κοίταξα τους λογαριασμούς που βρίσκονταν δίπλα στον υπολογιστή μου.

Είχα αρνηθεί την κληρονομιά και δεν είχα πλέον πρόσβαση στους ασθενείς μου. Δεν ήξερα πόσο θα διαρκούσε η αξιολόγηση ούτε αν θα μου επέτρεπαν να επιστρέψω στη δουλειά.

«Τι ώρα να έρθω;» τον ρώτησα.

«Στις οκτώ. Θα σου δείξω τι χρειάζεται να κάνεις.»

Τη Δευτέρα το πρωί βρέθηκα πίσω από τον πάγκο του καταστήματος του πατέρα μου, ξεπακετάροντας εμπορεύματα.

Ένας πελάτης μπήκε και με ρώτησε αν ήμουν ο γιος του ιδιοκτήτη.

Για μια στιγμή περίμενα να ακολουθήσει κάποια ερώτηση για τη φωτογραφία ή για την καταγγελία. Αντί γι’ αυτό, ο άνθρωπος ήθελε να αγοράσει μερικές λάμπες.

Ένιωσα μια απροσδόκητη ανακούφιση.

Για πρώτη φορά μετά από ημέρες, κάποιος με αντιμετώπιζε απλώς ως έναν άνθρωπο που εργαζόταν σε ένα κατάστημα.

Το μεσημέρι, ο πατέρας μου μού έδωσε ένα σάντουιτς και με άφησε να καθίσω μόνος για λίγο.

Το τηλέφωνό μου παρέμενε γεμάτο ειδοποιήσεις. Η καταγγελία εξακολουθούσε να εξετάζεται και η δημόσια ανάρτηση της Νόρα συνέχιζε να διαδίδεται.

Κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να περιμένω να εξαφανιστούν οι κατηγορίες από μόνες τους.

Έπρεπε να μιλήσω ξανά με τη Νόρα.

Όχι για να την αναγκάσω να με συγχωρήσει. Ούτε για να απαιτήσω να αποσύρει την καταγγελία της.

Ήθελα μόνο να της ζητήσω να ξεχωρίσει όσα είχε δει η ίδια από όσα φοβόταν ότι μπορεί να είχαν συμβεί.

Της τηλεφώνησα και ζήτησα να συναντηθούμε.

«Δεν θα αποσύρω την καταγγελία», μου είπε.

«Δεν σου ζητάω αυτό.»

«Τότε τι θέλεις;»

«Θέλω να σου επιστρέψω τα πράγματα της Αλίσια. Και θέλω να σου ζητήσω να πεις στο νοσοκομείο όσα πραγματικά γνωρίζεις, ακόμη κι αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι έκανα λάθος.»

Η Νόρα έμεινε σιωπηλή για λίγο.

Ύστερα συμφώνησε να με συναντήσει το Σάββατο.

Έκλεισα το τηλέφωνο χωρίς να αισθάνομαι ανακουφισμένος. Δεν περίμενα ότι μία συνάντηση θα έλυνε τα πάντα.

Αλλά τουλάχιστον θα είχα την ευκαιρία να αντιμετωπίσω την κατάσταση χωρίς να κρύβομαι πίσω από δικαιολογίες.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…