ΜΕΡΟΣ 1 – ΟΤΑΝ Ο ΠΡΩΗΝ ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΕΙΔΕ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΜΟΥ, ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ ΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΗΤΑΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ… ΑΛΛΑ Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ!

Το πρωινό εκείνο ξεκίνησε σαν όλα τα υπόλοιπα.

Είχα ξυπνήσει νωρίς, είχα πιει το γάλα μου και είχα ετοιμάσει μια μικρή λίστα με όσα χρειαζόμουν για το δωμάτιο του μωρού. Η γέννηση πλησίαζε και, παρόλο που προσπαθούσα να παραμένω ήρεμη, η σκέψη ότι σε λίγες εβδομάδες θα κρατούσα το παιδί μου στην αγκαλιά μου με γέμιζε ταυτόχρονα χαρά και φόβο.

Οκτώ μήνες εγκυμοσύνης.

Επτά μήνες από τότε που υπέγραψα το διαζύγιό μου.

Και επτά μήνες από τότε που η ζωή μου χωρίστηκε σε δύο διαφορετικές εποχές: πριν και μετά τον Λούκα.

Ο Λούκα Μορέτι ήταν κάποτε ο άνθρωπος που πίστευα ότι θα περνούσε μαζί μου ολόκληρη τη ζωή του. Ήμασταν παντρεμένοι επτά χρόνια και είχαμε δημιουργήσει ένα σπίτι που, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, έμοιαζε ασφαλές.

Δεν ήμασταν τέλειοι.

Είχαμε διαφωνίες, δύσκολες περιόδους και στιγμές που η δουλειά του απορροφούσε σχεδόν όλο τον χρόνο του. Ωστόσο, ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να τελειώσει ο γάμος μας μέσα σε λίγες ημέρες.

Όλα ξεκίνησαν από έναν φάκελο.

Έναν φάκελο που μου παρέδωσε η Βανέσα Σινκλέρ, η προσωπική βοηθός του Λούκα και γυναίκα που αργότερα έγινε η σύντροφός του.

Τότε μου είπε ότι ο άντρας μου είχε ανακαλύψει την υποτιθέμενη σχέση μου με τον Άντριαν Βέιλ, έναν επιχειρηματία που συνεργαζόταν με την εταιρεία του.

Μέσα στον φάκελο υπήρχαν φωτογραφίες.

Εγώ έξω από ένα ξενοδοχείο.

Εγώ να συνομιλώ με τον Άντριαν.

Εγώ να μπαίνω σε ένα αυτοκίνητο μαζί του.

Οι φωτογραφίες έμοιαζαν πειστικές, αλλά η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική.

Εκείνο το βράδυ είχα συναντήσει τον Άντριαν επειδή ήθελε να μου παραδώσει πληροφορίες για μια οικονομική απάτη μέσα στην εταιρεία του Λούκα.

Δεν υπήρχε σχέση.

Δεν υπήρχε μυστικός έρωτας.

Δεν υπήρχε προδοσία.

Υπήρχε μόνο μια συνάντηση που κάποιος είχε φροντίσει να παρουσιάσει διαφορετικά.

Η Βανέσα, όμως, μου είπε ότι ο Λούκα δεν ήθελε να με ξαναδεί.

Μου παρέδωσε μάλιστα ένα μήνυμα που υποτίθεται ότι είχε γράψει εκείνος.

«Η σχέση μας τελείωσε. Μη με αναζητήσεις ξανά».

Δεν είχα τρόπο να γνωρίζω ότι ήταν ψεύτικο.

Και όταν έφτασαν τα έγγραφα του διαζυγίου, υπέγραψα με την καρδιά μου διαλυμένη.

Δεν ήξερα τότε ότι περίμενα ήδη το παιδί του.

Εκείνο το πρωί είχα πάει σε ένα μεγάλο κατάστημα βρεφικών ειδών στο κέντρο του Μανχάταν.

Ήθελα να αγοράσω μια ξύλινη κούνια, μερικά σεντόνια και ένα μικρό φωτιστικό σε σχήμα φεγγαριού.

Η υπάλληλος με βοήθησε να συγκρίνω δύο διαφορετικά μοντέλα.

«Αυτό είναι πολύ όμορφο», μου είπε, δείχνοντας μια λευκή κούνια. «Είναι από τα πιο δημοφιλή μας».

Χαμογέλασα.

«Μου αρέσει κι εμένα. Νομίζω ότι θα του ταιριάζει».

«Έχετε αποφασίσει το όνομα;»

«Ναι. Αλλά θα το κρατήσω έκπληξη».

Εκείνη γέλασε.

«Τότε δεν θα σας πιέσω».

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άκουσα μια γνώριμη αντρική φωνή πίσω μου.

«Ισαμπέλα;»

Το σώμα μου πάγωσε.

Δεν χρειαζόταν να γυρίσω για να καταλάβω ποιος ήταν.

Ο Λούκα.

Γύρισα αργά.

Στεκόταν λίγα μέτρα μακριά, φορώντας ένα σκούρο μπλε κοστούμι. Τα μαλλιά του ήταν ελαφρώς ανακατεμένα και το πρόσωπό του έδειχνε πιο κουρασμένο απ' όσο θυμόμουν.

Δίπλα του στεκόταν η Βανέσα.

Φορούσε ένα ακριβό μπεζ παλτό και κρατούσε το χέρι του με τρόπο που έμοιαζε σχεδόν επιδεικτικός.

Το βλέμμα του Λούκα κατέβηκε αμέσως στην κοιλιά μου.

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν είπε τίποτα.

Ύστερα έκανε ένα βήμα μπροστά.

«Είσαι… έγκυος».

Τον κοίταξα ψυχρά.

«Όπως βλέπεις».

Η Βανέσα χαμογέλασε.

«Ισαμπέλα! Τι έκπληξη. Δεν ήξερα ότι περίμενες παιδί».

Δεν της απάντησα.

Ο Λούκα εξακολουθούσε να κοιτάζει την κοιλιά μου.

«Πόσο μηνών είσαι;»

«Οκτώ».

Το πρόσωπό του άλλαξε.

Έκανε έναν γρήγορο υπολογισμό στο μυαλό του. Το κατάλαβα από τον τρόπο που τα μάτια του άνοιξαν ελαφρά.

«Οκτώ;» επανέλαβε.

«Ναι».

«Πότε…;»

Δεν ολοκλήρωσε την ερώτηση.

Η Βανέσα παρενέβη.

«Λούκα, μην την ανακρίνεις. Δεν είναι δική μας υπόθεση».

Αλλά εκείνος δεν την άκουγε.

«Ισαμπέλα, θέλω να σε ρωτήσω κάτι».

«Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να ακούσω».

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Το παιδί είναι δικό μου;»

Η ερώτηση έπεσε ανάμεσά μας σαν βαρύ αντικείμενο.

Η υπάλληλος απομακρύνθηκε διακριτικά.

Εγώ ένιωσα το πρόσωπό μου να καίει.

«Πραγματικά με ρωτάς κάτι τέτοιο;»

«Πρέπει να γνωρίζω».

«Τότε θα σου απαντήσω. Ναι, Λούκα. Το παιδί είναι δικό σου».

Το χέρι του χαλάρωσε.

Για μια στιγμή είδα κάτι να αλλάζει στα μάτια του. Ήταν σαν να είχε μόλις συνειδητοποιήσει ότι υπήρχε ένα κομμάτι της ζωής του που είχε χάσει χωρίς καν να γνωρίζει ότι υπήρχε.

«Γιατί δεν μου το είπες;»

Γέλασα πικρά.

«Πώς ακριβώς θα σου το έλεγα; Με το μήνυμα που μου έστειλες ότι δεν ήθελες να με ξαναδείς; Ή μήπως με μια επίσκεψη στο γραφείο σου, ενώ η καινούργια σου σύντροφος είχε φροντίσει να μου κλείσει κάθε πόρτα;»

«Δεν σου έστειλα ποτέ τέτοιο μήνυμα».

Τον κοίταξα έκπληκτη.

«Τι είπες;»

«Δεν σου έγραψα ποτέ ότι δεν ήθελα να σε ξαναδώ».

Η Βανέσα μπήκε ανάμεσά μας.

«Αρκετά, Λούκα. Δεν υπάρχει λόγος να αναμοχλεύουμε το παρελθόν».

«Εσύ δεν χρειάζεται να ανακατεύεσαι», της απάντησε.

Ήταν η πρώτη φορά που τον άκουγα να της μιλάει έτσι.

Η Βανέσα χαμογέλασε νευρικά.

«Απλώς προσπαθώ να σε βοηθήσω».

«Δεν σου ζήτησα βοήθεια».

Εκείνη γύρισε προς εμένα.

«Άλλωστε, Ισαμπέλα, αν θυμάμαι καλά, εσύ ήσουν εκείνη που συναντούσε τον Άντριαν στο ξενοδοχείο Μέρσερ. Δεν νομίζω ότι μπορείς τώρα να παρουσιάζεσαι ως αθώο θύμα».

Ο Λούκα γύρισε απότομα.

«Ποιο ξενοδοχείο είπες;»

Η Βανέσα σταμάτησε.

«Το Μέρσερ».

«Πώς ξέρεις ότι ήταν το Μέρσερ;»

«Μου το είχες πει».

«Όχι. Δεν σου το είχα πει ποτέ».

Η έκφρασή της άλλαξε.

«Λούκα, ίσως μπερδεύεσαι».

«Οι φωτογραφίες δεν έδειχναν το όνομα του ξενοδοχείου. Το γνώριζα μόνο εγώ και ο άνθρωπος που τις τράβηξε».

Η Βανέσα προσπάθησε να γελάσει.

«Μπορεί να το άκουσα από κάποιον».

«Από ποιον;»

«Δεν θυμάμαι».

Ο Λούκα την κοίταξε επίμονα.

«Περίεργο. Γιατί πριν από λίγα δευτερόλεπτα ήσουν απολύτως βέβαιη».

Ένιωσα το μωρό να κινείται και ακούμπησα το χέρι μου στην κοιλιά.

Ο Λούκα το παρατήρησε.

«Είναι καλά;»

«Ναι».

«Έχεις γιατρό;»

«Φυσικά».

«Θέλω να μιλήσουμε».

«Δεν έχουμε τίποτα να πούμε».

Πήρα την τσάντα μου και κατευθύνθηκα προς την έξοδο.

«Ισαμπέλα, περίμενε!»

Σταμάτησα για μια στιγμή.

«Το παιδί μπορεί να είναι δικό μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις ξανά θέση στη ζωή μου».

Δεν γύρισα.

Βγήκα από το κατάστημα και πήρα μια βαθιά ανάσα.

Δεν ήξερα ακόμη τι ακριβώς είχε συμβεί εκείνη τη στιγμή.

Αλλά ήξερα ότι η Βανέσα είχε κάνει το πρώτο της μεγάλο λάθος.

Και ο Λούκα το είχε καταλάβει.

Το ίδιο βράδυ επέστρεψα στο μικρό διαμέρισμά μου.

Η Έμιλι, η καλύτερή μου φίλη, ετοίμαζε φαγητό στην κουζίνα.

«Επιτέλους! Πού ήσουν τόση ώρα;»

Άφησα τις σακούλες στον καναπέ.

«Συνάντησα τον Λούκα».

Η Έμιλι άφησε αμέσως το κουτάλι.

«Τι;»

«Και τη Βανέσα».

«Όχι. Πες μου ότι αστειεύεσαι».

Κάθισα προσεκτικά.

«Με ρώτησε αν το παιδί είναι δικό του».

Η φίλη μου έμεινε με ανοιχτό το στόμα.

«Αυτός ο άνθρωπος έχει χάσει εντελώς το μυαλό του;»

«Του είπα την αλήθεια».

«Και τι έκανε;»

«Η Βανέσα ανέφερε το ξενοδοχείο Μέρσερ».

Η Έμιλι συνοφρυώθηκε.

«Μα πώς το γνώριζε;»

«Αυτό ακριβώς αναρωτήθηκε και ο Λούκα».

Της περιέγραψα ολόκληρη τη συζήτηση.

Όταν τελείωσα, η Έμιλι κάθισε απέναντί μου.

«Ισαμπέλα, υπάρχει κάτι που πρέπει να σκεφτείς».

«Τι;»

«Αν η Βανέσα δεν είχε απλώς τις φωτογραφίες, αλλά γνώριζε και λεπτομέρειες που δεν έπρεπε να γνωρίζει, τότε ίσως είχε οργανώσει τα πάντα από την αρχή».

Ένιωσα ένα βάρος στο στήθος.

«Το έχω σκεφτεί».

«Και γιατί δεν το είπες νωρίτερα;»

«Επειδή δεν ήθελα να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος μπορούσε να είναι τόσο σκληρός».

Η Έμιλι έπιασε το χέρι μου.

«Δεν χρειάζεται να το περάσεις ξανά μόνη σου».

Τότε το τηλέφωνό μου δονήθηκε.

Άγνωστος αριθμός.

Άνοιξα το μήνυμα.

«Αν ο Λούκα αρχίσει να ψάχνει για τις φωτογραφίες, μην εμπιστευτείς κανέναν. Η Βανέσα δεν ήταν μόνη της».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Ένα δεύτερο μήνυμα εμφανίστηκε αμέσως.

«Και μην αφήσεις κανέναν να μάθει πού θα γεννήσεις».

Η Έμιλι διάβασε το μήνυμα πάνω από τον ώμο μου.

«Πρέπει να καλέσουμε την αστυνομία».

«Περίμενε. Δεν γνωρίζουμε καν ποιος το έστειλε».

«Αυτό δεν είναι λόγος να το αγνοήσουμε».

Πριν προλάβω να απαντήσω, έφτασε ένα τρίτο μήνυμα.

Αυτή τη φορά περιείχε μια φωτογραφία.

Ήταν μια παλιά εικόνα του Λούκα και της μητέρας του, της Ελεονώρας Μορέτι, μπροστά από την οικογενειακή τους έπαυλη.

Στην πίσω πλευρά της φωτογραφίας, κάποιος είχε γράψει:

«Η γυναίκα που πρέπει να φοβάσαι περισσότερο δεν είναι η Βανέσα».

Και από κάτω υπήρχε ένα όνομα.

ΕΛΕΟΝΩΡΑ ΜΟΡΕΤΙ.

Η Έμιλι σήκωσε αργά το βλέμμα της.

«Ισαμπέλα… τι σχέση έχει η μητέρα του Λούκα με όλα αυτά;»

Δεν είχα απάντηση.

Αλλά εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το διαζύγιό μας ίσως ήταν μόνο η αρχή ενός πολύ μεγαλύτερου σχεδίου.

Και κάποιος γνώριζε ήδη πού βρισκόμουν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2…

ΜΕΡΟΣ 2 ➡️