ΜΕΡΟΣ 2 – Ο ΛΟΥΚΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΤΙ Η ΠΡΩΗΝ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΠΡΟΔΩΣΕΙ… ΚΑΙ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ!

Το επόμενο πρωί, ο Λούκα Μορέτι δεν πήγε στο γραφείο του.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ακύρωσε όλες τις συναντήσεις του και ζήτησε από τη γραμματέα του να μην τον ενοχλήσει κανείς.

Είχε περάσει σχεδόν ολόκληρη τη νύχτα ξύπνιος.

Η συνάντηση με την Ισαμπέλα δεν έφευγε από το μυαλό του. Η εικόνα της, με την κοιλιά της οκτώ μηνών εγκυμοσύνης, τον είχε συγκλονίσει περισσότερο απ' όσο ήθελε να παραδεχτεί.

Το παιδί ήταν δικό του.

Και εκείνος δεν είχε μάθει τίποτα.

Όμως αυτό που τον βασάνιζε περισσότερο ήταν η φράση της Βανέσα.

Το ξενοδοχείο Μέρσερ.

Γιατί το είχε αναφέρει;

Πώς γνώριζε κάτι που δεν είχε πει ποτέ;

Στις οκτώ και είκοσι το πρωί τηλεφώνησε στον προσωπικό του δικηγόρο, τον Ντέιβιντ Κόλινς.

«Ντέιβιντ, χρειάζομαι όλα τα αρχεία της περιόδου πριν από το διαζύγιό μου».

«Καλημέρα και σε σένα, Λούκα. Τι συνέβη;»

«Θέλω όλα τα μηνύματα, τις φωτογραφίες, τα έγγραφα και τα στοιχεία των αποστολέων. Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρόνο θα χρειαστείς».

Ο Ντέιβιντ σώπασε για λίγο.

«Μήπως σχετίζεται με τη συνάντησή σου με την Ισαμπέλα;»

«Ναι».

«Τότε υπάρχει κάτι που πρέπει να σου πω. Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να καταλάβω γιατί ο φάκελος με τις φωτογραφίες δεν είχε παραδοθεί ποτέ απευθείας σε εμένα».

Ο Λούκα συνοφρυώθηκε.

«Τι εννοείς;»

«Τα στοιχεία μου δείχνουν ότι παραδόθηκαν από το γραφείο σου. Συγκεκριμένα, από τον λογαριασμό της Βανέσα».

Ο Λούκα σηκώθηκε από την καρέκλα.

«Η Βανέσα;»

«Ναι. Εκείνη μου είχε πει ότι εσύ ήθελες να προχωρήσει άμεσα το διαζύγιο και ότι δεν επιθυμούσες καμία επικοινωνία με την Ισαμπέλα».

«Δεν της έδωσα ποτέ τέτοια εντολή».

«Το ξέρω πλέον».

Ο Λούκα έκλεισε τα μάτια.

«Θέλω να εξετάσεις κάθε επικοινωνία της».

«Θα το κάνω. Αλλά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος. Υπάρχει πιθανότητα να μην πρόκειται για μια απλή παρεξήγηση».

«Δεν με ενδιαφέρει τι θα βρούμε. Θέλω την αλήθεια».

Λίγο αργότερα, ο Λούκα άνοιξε τον παλιό εταιρικό υπολογιστή του.

Αναζήτησε τα μηνύματα που είχαν ανταλλαγεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων του γάμου του.

Βρήκε πρώτα την ηλεκτρονική αλληλογραφία με τον Άντριαν Βέιλ.

Στη συνέχεια εντόπισε τα μηνύματα που υποτίθεται ότι είχε στείλει στην Ισαμπέλα.

Τα διάβασε ένα προς ένα.

«Δεν θέλω να σε ξαναδώ».

«Μην προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις μαζί μου».

«Η σχέση μας τελείωσε».

Κάθε μήνυμα έμοιαζε με μαχαιριά.

Όμως υπήρχε ένα πρόβλημα.

Δεν θυμόταν να έχει γράψει κανένα από αυτά.

Έλεγξε την ημερομηνία του πρώτου μηνύματος.

Είχε σταλεί στις 02:14 τα ξημερώματα, ενώ εκείνος βρισκόταν σε επαγγελματικό ταξίδι στο Σικάγο.

Το δεύτερο είχε σταλεί την επόμενη ημέρα.

Το τρίτο λίγο πριν επιστρέψει στη Νέα Υόρκη.

Άνοιξε τα τεχνικά στοιχεία της αλληλογραφίας.

Η πρόσβαση στον λογαριασμό του είχε γίνει από μια συσκευή που χρησιμοποιούσε καθημερινά η Βανέσα.

Ο Λούκα ένιωσε το αίμα του να παγώνει.

«Όχι…» ψιθύρισε.

Συνέχισε να ψάχνει.

Και τότε βρήκε ένα ακόμη μήνυμα.

Ήταν μια συνομιλία ανάμεσα στη Βανέσα και τον Μάρκο Ρίτσι, τον οικονομικό διευθυντή της εταιρείας.

Το μήνυμα ήταν σύντομο:

«Έγινε όπως συμφωνήσαμε. Εκείνη πιστεύει ότι δεν θέλει να τη δει ποτέ ξανά».

Ο Λούκα κοίταξε την οθόνη για αρκετή ώρα.

Δεν ήταν πια μια απλή υποψία.

Κάποιος είχε οργανώσει την απομάκρυνση της γυναίκας του από τη ζωή του.

Και κάποιος είχε φροντίσει να μην ακούσει ποτέ τη δική της πλευρά.

Την ίδια ώρα, στο διαμέρισμά μου, η Έμιλι προσπαθούσε να με πείσει να μην πάω μόνη μου πουθενά.

«Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο», μου είπε. «Κάποιος γνωρίζει πού μένεις και γνωρίζει την εγκυμοσύνη σου».

«Δεν θέλω να ζω φοβισμένη».

«Δεν σου ζητάω να φοβάσαι. Σου ζητάω να προσέχεις».

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κουδούνι.

Η Έμιλι με κοίταξε.

«Περιμένεις κάποιον;»

«Όχι».

Πλησίασε προσεκτικά την πόρτα.

«Ποιος είναι;»

«Ντέιβιντ Κόλινς. Δικηγόρος του κυρίου Μορέτι».

Ανταλλάξαμε ένα ανήσυχο βλέμμα.

«Άνοιξε», της είπα.

Ο Ντέιβιντ μπήκε κρατώντας έναν μεγάλο φάκελο.

«Κυρία Μπένετ, συγγνώμη για την απροειδοποίητη επίσκεψη. Αλλά πιστεύω ότι πρέπει να δείτε αυτά τα έγγραφα».

Κάθισα στον καναπέ.

Εκείνος έβγαλε αρκετές εκτυπώσεις.

«Αυτά είναι τα μηνύματα που στάλθηκαν από τον λογαριασμό του κυρίου Μορέτι πριν από το διαζύγιο».

Τα κοίταξα.

Ήταν ακριβώς εκείνα που είχα λάβει.

«Τι θέλετε να μου πείτε;»

«Ο Λούκα υποστηρίζει ότι δεν τα έγραψε ποτέ. Και τα τεχνικά στοιχεία φαίνεται να επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς του».

Η Έμιλι σταύρωσε τα χέρια της.

«Ποιος είχε πρόσβαση στον λογαριασμό;»

Ο Ντέιβιντ δίστασε.

«Η Βανέσα».

Ένιωσα σαν να μου είχαν αφαιρέσει τον αέρα.

«Άρα εκείνη μου έστειλε τα μηνύματα;»

«Δεν έχουμε ολοκληρώσει την έρευνα, αλλά υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις».

«Και οι φωτογραφίες;»

Ο δικηγόρος άνοιξε έναν δεύτερο φάκελο.

«Εξετάσαμε τις αρχικές εικόνες. Τουλάχιστον δύο έχουν υποστεί ψηφιακή επεξεργασία. Η τοποθεσία και ορισμένες λεπτομέρειες έχουν τροποποιηθεί».

«Μα γιατί;» ψιθύρισα.

«Αυτό προσπαθούμε να ανακαλύψουμε».

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

Επτά μήνες πίστευα ότι ο άντρας μου με είχε εγκαταλείψει επειδή με θεωρούσε άπιστη.

Επτά μήνες προσπαθούσα να αποδεχτώ ότι δεν ήμουν αρκετή για εκείνον.

Και τώρα ανακάλυπτα ότι ίσως κανείς από τους δύο μας δεν είχε ακούσει ποτέ την πραγματική αλήθεια.

«Θέλω να τον δω», είπα.

Ο Ντέιβιντ έγνεψε.

«Θα το κανονίσω».

Πριν φύγει, όμως, γύρισε προς το μέρος μου.

«Υπάρχει ακόμη κάτι που πρέπει να γνωρίζετε».

«Τι;»

«Η Βανέσα τηλεφώνησε χθες στο γραφείο μου. Ήθελε να μάθει αν ο Λούκα είχε επικοινωνήσει μαζί σας».

«Γιατί;»

Ο δικηγόρος με κοίταξε σοβαρά.

«Επειδή φοβάται ότι θα ανακαλύψετε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τις φωτογραφίες».

Το ίδιο απόγευμα, ο Λούκα κάλεσε τη Βανέσα στο γραφείο του.

Εκείνη μπήκε χαμογελαστή, κρατώντας δύο καφέδες.

«Σου έφερα τον αγαπημένο σου».

Ο Λούκα δεν κουνήθηκε.

«Κάθισε».

Η Βανέσα άφησε τον καφέ στο γραφείο.

«Τι συνέβη;»

Εκείνος έσπρωξε προς το μέρος της μια εκτύπωση.

«Αναγνωρίζεις αυτό;»

Το χαμόγελό της εξαφανίστηκε.

«Ναι. Είναι ένα μήνυμα».

«Που στάλθηκε από τον λογαριασμό μου».

«Και;»

«Δεν το έγραψα εγώ».

Η Βανέσα αναστέναξε.

«Λούκα, πραγματικά δεν καταλαβαίνω πού θέλεις να καταλήξεις».

«Θέλω να μάθω γιατί είχες πρόσβαση στον προσωπικό μου λογαριασμό».

«Επειδή ήμουν η βοηθός σου».

«Δεν σε ρώτησα γιατί είχες πρόσβαση στη δουλειά μου. Σε ρώτησα γιατί έστελνες μηνύματα στη γυναίκα μου».

Η Βανέσα έμεινε σιωπηλή.

«Ποιος σου έδωσε τις φωτογραφίες;» συνέχισε.

«Δεν θυμάμαι».

«Μην το ξαναπείς αυτό».

Εκείνη σηκώθηκε.

«Δεν θα κάθομαι εδώ για να με αντιμετωπίζεις σαν εγκληματία».

«Τότε πες μου την αλήθεια».

Η Βανέσα τον κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.

«Όλα όσα έκανα, τα έκανα επειδή σε αγαπούσα».

Ο Λούκα γέλασε πικρά.

«Αν αυτό είναι αγάπη, δεν θέλω να μάθω τι σημαίνει μίσος».

Εκείνη πήρε την τσάντα της.

Πριν βγει, όμως, σταμάτησε.

«Υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζεις για την οικογένειά σου, Λούκα».

Εκείνος σήκωσε το βλέμμα.

«Τι εννοείς;»

Η Βανέσα χαμογέλασε αμυδρά.

«Η μητέρα σου δεν είναι τόσο αθώα όσο νομίζεις».

Και έφυγε.

Ο Λούκα έμεινε μόνος.

Για πρώτη φορά, η υποψία του στράφηκε προς την ίδια του την οικογένεια.

Εκείνο το βράδυ, έλαβα ακόμη ένα τηλεφώνημα από άγνωστο αριθμό.

Απάντησα διστακτικά.

«Παρακαλώ;»

«Ισαμπέλα;»

Η αντρική φωνή μου φάνηκε γνώριμη.

«Ποιος είναι;»

«Άντριαν Βέιλ».

Σηκώθηκα απότομα.

«Άντριαν;»

«Πρέπει να μιλήσουμε. Έμαθα ότι ο Λούκα άρχισε να ψάχνει».

«Τι ακριβώς συμβαίνει;»

«Η Βανέσα δεν οργάνωσε μόνη της το διαζύγιό σας».

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

«Ποιος τη βοήθησε;»

Ο Άντριαν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Ένας άνθρωπος που βρίσκεται πολύ κοντά στον Λούκα. Και αν μάθει ότι έχω μιλήσει μαζί σου, θα προσπαθήσει να εξαφανίσει όλα τα στοιχεία».

«Πρέπει να μου πεις ποιος είναι».

«Θα σου πω. Αλλά όχι από το τηλέφωνο».

«Πότε;»

«Αύριο. Και φέρε μαζί σου τον Λούκα».

Πριν προλάβω να ρωτήσω οτιδήποτε άλλο, πρόσθεσε:

«Υπάρχει και κάτι που πρέπει να γνωρίζεις για το παιδί σου. Η Βανέσα ήξερε για την εγκυμοσύνη πριν από το διαζύγιο».

Το τηλέφωνο έκλεισε.

Έμεινα ακίνητη.

Πώς ήταν δυνατόν;

Και γιατί κάποιος να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για ένα αγέννητο παιδί;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️