ΜΕΡΟΣ 3 – ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ
Ο επιθεωρητής πήρε το έγγραφο από τα χέρια του Ντέιβιντ.
Το διάβασε μία φορά.
Ύστερα δεύτερη.
«Αυτό είναι καταστατικό μιας εθελοντικής ομάδας;» ρώτησε.
«Ακριβώς», απάντησε ο Ντέιβιντ.
Ο πατέρας μου σηκώθηκε αμέσως.
«Δεν χρειάζεται να τα κάνουμε όλα αυτά τώρα».
Ο Ντέιβιντ κούνησε το κεφάλι.
«Τζον, η Έβελιν μας έκανε όλους να υποσχεθούμε ότι θα συνεχίζαμε. Δεν γίνεται να αφήσουμε τον κήπο να χαθεί επειδή κάποιος δεν αντέχει να βλέπει λαχανικά από το παράθυρό του».
Ο επιθεωρητής συνέχισε να διαβάζει.
Η ομάδα είχε δημιουργηθεί επίσημα δύο χρόνια πριν από τον θάνατο της μητέρας μου.
Δεν είχε κερδοσκοπικό χαρακτήρα.
Τα μέλη της ήταν εθελοντές.
Οι δραστηριότητές της περιλάμβαναν την καλλιέργεια και δωρεάν διανομή φρέσκων προϊόντων σε οικογένειες που αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες.
Ο πατέρας μου ήταν ο υπεύθυνος του κήπου.
Ο Ντέιβιντ συντόνιζε τις παραδόσεις.
Η Μαρία διαχειριζόταν τις ανάγκες των ηλικιωμένων.
Και υπήρχαν ακόμη δεκατέσσερα άτομα που βοηθούσαν τακτικά.
«Γιατί δεν μου το είπατε εξαρχής;» ρώτησε ο επιθεωρητής.
Ο πατέρας μου ανασήκωσε τους ώμους.
«Επειδή δεν θέλω να αντιμετωπίζω τους ανθρώπους σαν αριθμούς σε μια λίστα. Δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος είναι μέλος ή όχι. Αν πεινάει, του δίνουμε φαγητό».
Ο Μπρεντ πλησίασε εκνευρισμένος.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να μετατρέψει την περιοχή σε αποθήκη τροφίμων!»
Ο Ντέιβιντ γύρισε προς το μέρος του.
«Δεν είσαι υποχρεωμένος να συμμετέχεις. Αλλά δεν μπορείς να αποφασίζεις ποιος δικαιούται να βοηθά τους άλλους».
«Αυτή είναι ιδιωτική ιδιοκτησία!»
«Και είναι», απάντησε ο πατέρας μου. «Δεν μπαίνει κανείς χωρίς την άδειά μου. Οι άνθρωποι έρχονται επειδή τους έχω προσκαλέσει».
Ο επιθεωρητής σήκωσε το χέρι.
«Ας ηρεμήσουμε. Πρέπει να εξετάσω το θέμα σύμφωνα με τους κανονισμούς. Δεν μπορώ να δώσω απάντηση αυτή τη στιγμή».
Τότε ο Μπρεντ έκανε κάτι που δεν περίμενα.
Έβγαλε το κινητό του και άρχισε να φωτογραφίζει.
«Θα στείλω αυτές τις φωτογραφίες σε όλους τους αρμόδιους. Δεν πρόκειται να σταματήσω μέχρι να απομακρυνθεί αυτός ο κήπος».
Ο πατέρας μου δεν του απάντησε.
Αντίθετα, πλησίασε μια ηλικιωμένη γυναίκα που προσπαθούσε να σηκώσει μια βαριά σακούλα.
«Άσε με να σε βοηθήσω, κυρία Έλεν».
Της πήρε τη σακούλα και την έβαλε στο αυτοκίνητό της.
Αυτή η απλή κίνηση έκανε τον Μπρεντ ακόμη πιο έξαλλο.
«Δεν καταλαβαίνεις ότι δημιουργείς πρόβλημα;» φώναξε.
Ο πατέρας μου σταμάτησε.
«Όταν ήσουν μικρός, Μπρεντ, θυμάσαι ποιος σου έφερνε μήλα από το παλιό δέντρο;»
Ο γείτονας πάγωσε.
«Τι σχέση έχει αυτό;»
«Ο πατέρας σου ερχόταν εδώ. Καθόταν με την Έβελιν και μιλούσαν για ώρες. Κάποιες φορές έπαιρνε λαχανικά για τη μητέρα σου».
Ο Μπρεντ έσφιξε τα δόντια.
«Μην αναφέρεις την οικογένειά μου».
Ο πατέρας μου δεν επέμεινε.
Αλλά εγώ παρατήρησα κάτι.
Ο Μπρεντ γνώριζε πολύ καλά τον κήπο.
Πολύ καλύτερα απ' όσο θα γνώριζε ένας άνθρωπος που μόλις είχε μετακομίσει στην περιοχή.
Εκείνο το απόγευμα, πήγα στο σπίτι του πατέρα μου για να τον βοηθήσω με τις δουλειές.
Βρήκα στην κουζίνα ένα μεγάλο κουτί γεμάτο παλιές φωτογραφίες.
«Μπαμπά, γιατί δεν μου είχες πει ποτέ για την ομάδα;»
«Δεν υπήρχε λόγος».
«Υπήρχε λόγος. Έχεις αφιερώσει τη ζωή σου σε αυτό».
Χαμογέλασε αχνά.
«Δεν το έκανα για να το μάθουν οι άλλοι».
Άνοιξα μία φωτογραφία.
Η μητέρα μου στεκόταν στον κήπο, φορώντας ένα καρό πουκάμισο και κρατώντας ένα καλάθι γεμάτο φασόλια.
Δίπλα της ήταν ένας νεαρός άντρας.
Δεν τον αναγνώρισα αμέσως.
Ύστερα κοίταξα καλύτερα.
Ήταν ο Μπρεντ.
Πολύ νεότερος.
Ίσως δεκαεπτά ή δεκαοκτώ ετών.
«Μπαμπά… αυτός είναι ο Μπρεντ;»
Ο πατέρας μου κοίταξε τη φωτογραφία.
Έμεινε σιωπηλός για αρκετά δευτερόλεπτα.
«Ναι».
«Τι έκανε εδώ;»
Ο πατέρας μου πήρε τη φωτογραφία από τα χέρια μου.
«Ο πατέρας του είχε περάσει δύσκολες εποχές. Η Έβελιν τους βοηθούσε».
«Και ο Μπρεντ ερχόταν μαζί του;»
«Σχεδόν κάθε εβδομάδα».
«Τότε γιατί συμπεριφέρεται έτσι τώρα;»
Ο πατέρας μου δεν απάντησε.
Έκλεισε το κουτί και το έβαλε στο ντουλάπι.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό του.
Ήταν ο Ντέιβιντ.
«Τζον, πρέπει να μιλήσουμε. Βρήκα κάτι στα παλιά αρχεία».
Ο πατέρας μου σηκώθηκε.
«Τι πράγμα;»
«Ένα γράμμα της Έβελιν. Είναι μέσα στον φάκελο με τα πρώτα μέλη της ομάδας».
«Τι γράφει;»
Ο Ντέιβιντ χαμήλωσε τη φωνή του.
«Αναφέρει τον Μπρεντ. Και αναφέρει κάτι που συνέβη στην οικογένειά του πριν από είκοσι χρόνια».
Ο πατέρας μου έκλεισε τα μάτια.
«Δεν έπρεπε να το ανακαλύψει κανείς έτσι».
Και τότε κατάλαβα ότι η ιστορία του Μπρεντ με τον κήπο ήταν πολύ πιο περίπλοκη απ' όσο φαινόταν.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment