ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ Η ΡΕΪΤΣΕΛ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΨΩ… ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΕΤΟΙΜΟ ΔΕΙΠΝΟ!
Η Ρέιτσελ με κοίταξε για λίγο πριν συνεχίσει.
«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Πότε είναι η επέτειος του γάμου σας;»
Συνοφρυώθηκα.
«Στις 8 Μαρτίου. Γιατί;»
Η Ρέιτσελ έκλεισε για λίγο τα μάτια.
«Θεέ μου…»
Ο Γκάρι έκανε ένα βήμα προς το μέρος της.
«Ρέιτσελ, σε παρακαλώ. Μην αρχίζεις.»
Εκείνη τον αγνόησε.
«Γνωριστήκαμε τον Μάρτιο. Μου είπε ότι ήταν μόνος εδώ και δύο χρόνια. Και στις 8 Μαρτίου μού είπε για πρώτη φορά ότι με αγαπούσε.»
Ένιωσα σαν να σταμάτησε ο χρόνος.
Η 8η Μαρτίου.
Η ημέρα της επετείου μας.
Θυμήθηκα εκείνο το πρωινό.
Είχα ξυπνήσει νωρίς, είχα αγοράσει λουλούδια και είχα ετοιμάσει το αγαπημένο του φαγητό.
Ήθελα να γιορτάσουμε τα είκοσι δύο χρόνια του γάμου μας.
Όμως ο Γκάρι με είχε καλέσει το απόγευμα.
«Ντέμπι, προέκυψε ένα επαγγελματικό δείπνο. Θα αργήσω.»
Θυμάμαι ότι είχα απογοητευτεί.
«Μα σήμερα είναι η επέτειός μας.»
«Το ξέρω, αγάπη μου. Θα το γιορτάσουμε το Σαββατοκύριακο.»
«Εντάξει. Θα σε περιμένω.»
Εκείνο το βράδυ κάθισα μόνη στο τραπέζι.
Το φαγητό κρύωσε.
Τα κεριά έσβησαν.
Και κράτησα ένα πιάτο σκεπασμένο για τον άντρα που πίστευα ότι με αγαπούσε.
Τώρα μάθαινα ότι εκείνος είχε περάσει εκείνο το βράδυ με μια άλλη γυναίκα.
«Πού ήσασταν;» τον ρώτησα.
Ο Γκάρι δεν απάντησε.
«Στις 8 Μαρτίου, πού ήσουν;»
«Ντέμπι, μη με αναγκάζεις να συζητάω κάθε λεπτομέρεια μπροστά σε όλους.»
«Εγώ σε περίμενα στο σπίτι. Είχα ετοιμάσει δείπνο για την επέτειό μας.»
Η φωνή μου άρχισε να τρέμει.
«Και εσύ ήσουν μαζί της;»
Η Ρέιτσελ έμοιαζε συντετριμμένη.
«Δεν ήξερα ότι ήταν η επέτειός σας. Μου είπε ότι δεν είχε κανέναν λόγο να γιορτάσει εκείνη την ημέρα.»
Ο Γκάρι έκανε μια απελπισμένη προσπάθεια να δικαιολογηθεί.
«Ήταν μια περίπλοκη κατάσταση. Η σχέση μας είχε τελειώσει πολύ πριν φύγω.»
«Όχι», απάντησα. «Η σχέση μας δεν είχε τελειώσει. Εσύ απλώς είχες αποφασίσει να ζεις δύο διαφορετικές ζωές.»
Η Ρέιτσελ σταύρωσε τα χέρια.
«Και το χειρότερο είναι ότι μου έλεγες συνεχώς πως η γυναίκα σου ήταν το πρόβλημα. Ότι δεν σε καταλάβαινε, ότι σε πίεζε, ότι σε έκανε δυστυχισμένο.»
Ο Γκάρι γύρισε προς εκείνη.
«Εσύ με ρωτούσες συνέχεια!»
«Επειδή κάθε φορά που σε ρωτούσα κάτι, άλλαζες την ιστορία!»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν βαριά.
Για πρώτη φορά, έβλεπα τον Γκάρι να μην έχει καμία έτοιμη δικαιολογία.
Κι εγώ συνειδητοποιούσα ότι είχα περάσει είκοσι δύο χρόνια με έναν άνθρωπο που μπορούσε να μετατρέψει ακόμη και τις δικές του πράξεις σε δική μου ευθύνη.
Τότε γύρισε προς εμένα.
«Ντέμπι, σε παρακαλώ. Ξέρω ότι έκανα λάθος.»
«Ποιο λάθος;»
«Όλα αυτά. Το ότι έφυγα. Το ότι σε πλήγωσα.»
«Και τι θέλεις τώρα;»
Άπλωσε το χέρι του προς το μέρος μου.
«Θέλω να επιστρέψω. Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή μας.»
Έκανα ένα βήμα πίσω.
«Δεν καταλαβαίνω. Πριν από λίγα λεπτά ήθελες να επιστρέψεις επειδή σε έδιωξε η Ρέιτσελ. Τώρα ξαφνικά θέλεις να ξαναφτιάξουμε τον γάμο μας;»
«Είμαστε οικογένεια!»
Η Ρέιτσελ γέλασε πικρά.
«Όχι, Γκάρι. Εσύ ήθελες δύο οικογένειες. Και όταν η μία δεν σε δέχτηκε, προσπάθησες να επιστρέψεις στην άλλη.»
Εκείνος κατέβασε το κεφάλι.
Και τότε είπα κάτι που δεν είχα τολμήσει να πω ποτέ στα είκοσι δύο χρόνια του γάμου μας.
«Δεν είμαι πια η γυναίκα που περίμενε να γυρίσεις σπίτι κάθε βράδυ.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment