ΜΕΡΟΣ 6 — Ο ΓΚΑΡΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΙΚΕΤΕΥΕΙ ΓΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ… ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ, ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΙΧΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΑ!
Ο Γκάρι έμοιαζε να μην ξέρει πώς να αντιδράσει.
Κοίταζε εμένα, μετά τη Ρέιτσελ και ύστερα τη Λίντα.
Ήταν σαν να είχε χάσει τον έλεγχο μιας κατάστασης που πίστευε ότι μπορούσε να χειριστεί.
«Ντέμπι, σε παρακαλώ. Ας μιλήσουμε οι δυο μας.»
«Δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε από κανέναν.»
«Αυτό αφορά τον γάμο μας!»
«Τον γάμο μας; Εσύ δεν τον εγκατέλειψες;»
Έκανε μια προσπάθεια να με πλησιάσει.
«Ξέρω ότι σε πλήγωσα. Δεν περιμένω να με συγχωρήσεις αμέσως.»
«Τότε τι περιμένεις;»
«Να μου δώσεις μια ευκαιρία.»
Τον κοίταξα στα μάτια.
«Για ποιον λόγο;»
«Επειδή σε αγαπώ.»
Η Ρέιτσελ γύρισε απότομα.
«Με συγχωρείς; Πριν από δύο εβδομάδες μου έλεγες ότι εγώ ήμουν η γυναίκα της ζωής σου!»
Ο Γκάρι αναστέναξε.
«Ρέιτσελ, δεν χρειάζεται να συμμετέχεις σε αυτό.»
«Με έβαλες σε αυτή την ιστορία με τα ψέματά σου. Τώρα θα ακούσεις και την αλήθεια.»
Τον κοίταξε σταθερά.
«Μου έλεγες ότι ήθελες να αγοράσουμε ένα μεγαλύτερο σπίτι. Μου έλεγες ότι θα ξεκινούσαμε μια καινούρια ζωή. Με έκανες να πιστέψω ότι σχεδίαζες το μέλλον μας.»
Ο Γκάρι προσπάθησε να την ηρεμήσει.
«Ήταν απλώς συζητήσεις.»
«Όχι. Μου έλεγες ότι θα αναλάμβανες τα οικονομικά μας και ότι μπορούσα να βασιστώ πάνω σου.»
Εγώ παρακολουθούσα τη συζήτηση και ένιωθα όλο και πιο απογοητευμένη.
Ο άνθρωπος αυτός δεν είχε απλώς εγκαταλείψει τον γάμο μας.
Είχε δημιουργήσει μια ολόκληρη ψεύτικη ιστορία για να αποκτήσει μια δεύτερη ευκαιρία με κάποια άλλη.
«Γκάρι», είπα, «γιατί ήρθες πραγματικά εδώ σήμερα;»
Με κοίταξε.
«Σου το είπα. Θέλω να γυρίσω σπίτι.»
«Όχι. Γιατί;»
Έμεινε σιωπηλός.
Τότε η Ρέιτσελ μίλησε.
«Ντέμπι, νομίζω ότι πρέπει να μάθεις κάτι ακόμη. Ο Γκάρι δεν έφυγε από το διαμέρισμά μου μόνο επειδή τσακωθήκαμε.»
Γύρισα προς το μέρος της.
«Τι συνέβη;»
«Του ζήτησα να φύγει όταν ανακάλυψα ότι μου έλεγε ψέματα. Και όταν του είπα ότι δεν ήθελα να συνεχίσουμε, άρχισε να μου λέει ότι δεν είχε πού να μείνει.»
Ο Γκάρι την διέκοψε.
«Φτάνει!»
Εκείνη συνέχισε.
«Το διαμέρισμα είναι στο όνομά μου. Δεν είχαμε κοινό σπίτι. Και τα ξενοδοχεία ήταν πολύ ακριβά για εκείνον.»
Ένιωσα κάτι να ξεκαθαρίζει μέσα μου.
Τον κοίταξα.
«Άρα ήρθες εδώ επειδή δεν έχεις πού να μείνεις.»
«Δεν είναι έτσι!»
«Τότε πώς είναι;»
Έκανε μια παύση.
Και μετά είπε:
«Δεν έχω χρήματα για να πληρώνω ξενοδοχεία. Χρειάζομαι λίγο χρόνο για να οργανωθώ.»
Τον κοίταξα με δυσπιστία.
«Και σκέφτηκες ότι θα μπορούσες να έρθεις εδώ, να αφήσεις τις βαλίτσες σου και να απαιτήσεις να σου μαγειρέψω δείπνο;»
«Είμαστε παντρεμένοι!»
«Ακριβώς. Και εσύ ήσουν εκείνος που αποφάσισε ότι αυτός ο γάμος δεν είχε πια αξία.»
Τότε άρχισε να θυμώνει.
«Δεν μπορείς να με αντιμετωπίζεις σαν ξένο!»
«Εσύ με αντιμετώπισες σαν ξένη όταν έφυγες.»
«Έχω δικαιώματα!»
«Τότε ας μιλήσουμε για τα δικαιώματά σου.»
Ο Γκάρι με κοίταξε με απορία.
Του εξήγησα ότι όταν είχε φύγει, είχαμε συζητήσει τα περιουσιακά μας ζητήματα.
Είχε συμφωνήσει να λάβει το ποσό που αντιστοιχούσε στο μερίδιό του από το σπίτι, υπογράφοντας τα απαραίτητα έγγραφα.
Τότε πίστευε ότι αυτή ήταν μια εύκολη λύση.
Ήθελε τα χρήματα για να ξεκινήσει τη νέα του ζωή.
«Θυμάσαι τα έγγραφα που υπέγραψες;» τον ρώτησα.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Ποια έγγραφα;»
«Τη μεταβίβαση του μεριδίου σου από το σπίτι.»
Έμεινε ακίνητος.
«Αυτά έχουν ολοκληρωθεί», συνέχισα. «Η διαδικασία οριστικοποιήθηκε τον περασμένο μήνα. Το σπίτι ανήκει πλέον εξ ολοκλήρου σε εμένα.»
Για πρώτη φορά, δεν είχε τίποτα να πει.
Κοίταξε την πόρτα.
Κοίταξε τη νέα κλειδαριά.
Κοίταξε τα κουτιά με τα πράγματά του.
Και τότε κατάλαβε ότι η γυναίκα που είχε εγκαταλείψει δεν ήταν πλέον διατεθειμένη να του προσφέρει ένα ασφαλές καταφύγιο όποτε αποτύγχανε η επόμενη σχέση του.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment