ΜΕΡΟΣ 2 — Η ΠΡΩΗΝ ΤΟΥ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ

Συναντηθήκαμε σε ένα μικρό καφέ κοντά στον ποταμό Σικάγο, μακριά από τη γειτονιά όπου ζούσε ο Λούκας.

Η Σοφία είχε φτάσει πριν από εμένα.

Την αναγνώρισα αμέσως από τις φωτογραφίες που είχα δει κάποτε στο παλιό του τηλέφωνο. Ήταν ψηλή, με καστανά μαλλιά και ένα πρόσωπο που έδειχνε εξαντλημένο. Φορούσε ένα φαρδύ γκρι πουλόβερ, και το ένα της χέρι ακουμπούσε προστατευτικά στην κοιλιά της.

Όταν με είδε, σηκώθηκε αμήχανα.

«Ευχαριστώ που ήρθες».

Κάθισα απέναντί της.

«Δεν ήρθα για να σε παρηγορήσω, Σοφία. Ήρθα επειδή ο άντρας μου με κορόιδευε για χρόνια και τώρα σχεδιάζει να μου φορτώσει το παιδί του. Θέλω την αλήθεια».

Έσκυψε το κεφάλι.

«Έχεις κάθε δικαίωμα να με μισείς».

«Δεν σε ρώτησα τι δικαιούμαι να αισθάνομαι. Σε ρώτησα τι συμβαίνει».

Η Σοφία έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα της.

«Ο Λούκας κι εγώ αρχίσαμε να μιλάμε ξανά πριν από περίπου έναν χρόνο. Μου είπε ότι ο γάμος σας είχε τελειώσει ουσιαστικά, ότι κοιμόσασταν σε ξεχωριστά δωμάτια και ότι έμενε μαζί σου μόνο επειδή δεν ήθελε να σε καταστρέψει οικονομικά».

Γέλασα πικρά.

«Κοιμόταν δίπλα μου κάθε βράδυ».

«Το ξέρω τώρα. Τότε τον πίστεψα».

«Και η εγκυμοσύνη;»

Η Σοφία έκλεισε τα μάτια.

«Όταν του είπα ότι είμαι έγκυος, μου υποσχέθηκε ότι θα φρόντιζε για όλα. Είπε ότι θα μιλούσε στην οικογένειά του και ότι θα τακτοποιούσε πρώτα κάποιες οικονομικές εκκρεμότητες. Μου ζήτησε να μην επικοινωνήσω μαζί σου μέχρι να είναι έτοιμος».

«Και συμφώνησες;»

«Ναι. Ήμουν ερωτευμένη μαζί του και φοβισμένη. Νόμιζα ότι θα γινόταν επιτέλους ο άνθρωπος που μου υποσχόταν ότι ήταν».

Άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν αντίγραφα τραπεζικών συναλλαγών, εκτυπωμένα μηνύματα και φωτογραφίες από έγγραφα.

Ένα μήνυμα του Λούκας έλεγε:

«Η Έβελιν δεν θα καταλάβει τίποτα. Όταν έρθει η ώρα, θα της πούμε ότι το μωρό χρειάζεται ένα σταθερό σπίτι. Η μητέρα μου θα φροντίσει τα υπόλοιπα».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Γιατί μου τα δίνεις αυτά τώρα;»

Η Σοφία με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.

«Επειδή πριν από τρεις ημέρες ο Λούκας μού έφερε ένα έγγραφο. Ήθελε να υπογράψω ότι, μετά τη γέννηση, θα του επέτρεπα να αναλάβει την καθημερινή φροντίδα του παιδιού. Μου είπε ότι θα ήταν προσωρινό, μέχρι να μπορέσω να σταθώ οικονομικά στα πόδια μου».

«Και εσύ;»

«Αρνήθηκα. Τότε μου είπε κάτι που με τρόμαξε. Είπε ότι, αν δεν συνεργαζόμουν, θα μπορούσε να αποδείξει ότι ήμουν ακατάλληλη μητέρα. Μου μίλησε για χρήματα, για δικηγόρους και για ανθρώπους που θα μπορούσαν να καταθέσουν εναντίον μου».

Σήκωσα αργά το βλέμμα.

«Ποιοι άνθρωποι;»

«Η οικογένειά του».

Για μερικά δευτερόλεπτα, δεν ακούγαμε τίποτε άλλο πέρα από τον θόρυβο της καφετέριας.

Ύστερα η Σοφία έσπρωξε προς το μέρος μου ένα ακόμη χαρτί.

Ήταν μια τραπεζική μεταφορά πέντε χιλιάδων δολαρίων από τον κοινό μας λογαριασμό σε μια εταιρεία με το όνομα Vance Family Holdings.

«Αυτή η εταιρεία ανήκει στον πατέρα του», είπε. «Ο Λούκας μού είπε ότι τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για να καλύψουν ορισμένα έξοδα που σχετίζονταν με την εγκυμοσύνη μου».

«Χωρίς να με ρωτήσει;»

Η Σοφία έγνεψε.

«Και αυτό δεν είναι το χειρότερο».

Έβγαλε από τον φάκελο μια φωτοτυπία ενός εγγράφου με το όνομά μου.

Στην κορυφή υπήρχε η ημερομηνία της ημέρας που είχαμε επισκεφθεί μαζί με τον Λούκας έναν συμβολαιογράφο, περίπου δύο χρόνια νωρίτερα. Τότε μου είχε πει ότι έπρεπε να υπογράψω κάποια χαρτιά σχετικά με την αναχρηματοδότηση του σπιτιού μας.

Διάβασα την πρώτη παράγραφο.

Δεν ήταν απλώς μια αίτηση αναχρηματοδότησης.

Το έγγραφο αναφερόταν σε μια εγγύηση που συνδεόταν με επιχειρηματικό δάνειο της οικογένειας Βανς.

Το όνομά μου εμφανιζόταν ως συνυπεύθυνη για συγκεκριμένες οικονομικές υποχρεώσεις.

«Δεν θυμάμαι να υπέγραψα κάτι τέτοιο», ψιθύρισα.

«Ο Λούκας μού είπε ότι το είχες υπογράψει χωρίς να διαβάσεις τις λεπτομέρειες», απάντησε η Σοφία. «Και ότι, αν ο πατέρας του αντιμετώπιζε πρόβλημα με την εταιρεία, θα μπορούσε να σε παρασύρει μαζί του».

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Δούλευα χρόνια ως οικονομική διαχειρίστρια. Ήξερα πολύ καλά ότι μια υπογραφή μπορούσε να μετατρέψει ένα ξένο πρόβλημα σε δική σου καταστροφή.

«Γιατί να με κρατήσουν στον γάμο;» ρώτησα. «Αν θέλει να είναι με εσένα, γιατί να μην πάρει απλώς διαζύγιο;»

Η Σοφία δίστασε.

«Επειδή, όπως μου είπε, η οικογένειά του χρειάζεται να παραμείνεις στο σπίτι και να συνεχίσεις να φαίνεσαι ως σύζυγός του μέχρι να κλείσουν μια μεγάλη οικονομική συμφωνία. Η μητέρα του πιστεύει ότι η παρουσία σου θα τους προστατεύσει από ερωτήσεις».

«Ποιες ερωτήσεις;»

«Δεν ξέρω όλες τις λεπτομέρειες. Αλλά άκουσα τον Λούκας να λέει στον πατέρα του ότι, αν έφευγες πριν από την ολοκλήρωση της συμφωνίας, θα υπήρχε πρόβλημα με τα έγγραφα».

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο γάμος μου είχε μετατραπεί σε εργαλείο για να προστατεύονται ξένοι οικονομικοί σχεδιασμοί.

«Γιατί δεν πήγες στην αστυνομία;» τη ρώτησα.

«Δεν έχω όλα τα στοιχεία. Και φοβάμαι ότι θα χρησιμοποιήσουν την εγκυμοσύνη μου εναντίον μου. Δεν σου ζητάω να με συγχωρήσεις. Σου ζητάω μόνο να μη δεχτείς να μεγαλώσεις το παιδί μου επειδή εκείνοι αποφάσισαν ότι αυτό τους βολεύει».

Κοίταξα ξανά τα χαρτιά.

Για πρώτη φορά από το προηγούμενο βράδυ, η οργή μου έγινε καθαρή σκέψη.

«Θα χρειαστώ αντίγραφα από όλα».

«Τα έχω ήδη βγάλει».

Σηκώθηκα, έβαλα τα έγγραφα στην τσάντα μου και ετοιμάστηκα να φύγω.

Τότε η Σοφία με έπιασε απαλά από τον καρπό.

«Έβελιν, υπάρχει κάτι ακόμη που δεν σου είπα».

Γύρισα.

«Τι;»

«Ο Λούκας δεν γνωρίζει ότι έχω αυτά τα έγγραφα. Αλλά χθες το βράδυ με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι η οικογένειά του έχει ήδη κανονίσει μια συνάντηση με δικηγόρο. Θέλουν να υπογράψουμε κάτι πριν γεννηθεί το παιδί».

«Τι ακριβώς;»

Η Σοφία έβγαλε ένα τελευταίο χαρτί από τον φάκελο.

Στην κορυφή έγραφε το όνομά μου.

Και κάτω από αυτό υπήρχε μια φράση που με έκανε να νιώσω ότι το έδαφος χανόταν κάτω από τα πόδια μου:

«Προτεινόμενη συμφωνία οικογενειακής φροντίδας και οικονομικής εκπροσώπησης».

Δεν ήταν μια απλή συζήτηση για ένα μωρό.

Ήταν ένα σχέδιο που είχε αρχίσει πολύ πριν από εκείνο το δείπνο.

Και, όταν κοίταξα την ημερομηνία της επόμενης συνάντησης, κατάλαβα ότι είχα λιγότερο από μία εβδομάδα για να μάθω τι ακριβώς είχαν ετοιμάσει για μένα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…