ΜΕΡΟΣ 3 — ΑΝΟΙΞΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

Το επόμενο πρωί, ξύπνησα πριν από τον Λούκας.

Τον παρακολούθησα για λίγα δευτερόλεπτα καθώς κοιμόταν. Το πρόσωπό του ήταν ήρεμο, σχεδόν παιδικό. Ήταν το ίδιο πρόσωπο που είχα κοιτάξει δέκα χρόνια νωρίτερα, όταν του είχα υποσχεθεί ότι θα τον αγαπώ στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές.

Για πρώτη φορά, αναρωτήθηκα αν είχε υπάρξει ποτέ μια στιγμή κατά την οποία με είχε αγαπήσει με την ειλικρίνεια που του είχα προσφέρει.

Έπειτα σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα.

«Καλημέρα, αγάπη μου», είπε όταν εμφανίστηκε λίγο αργότερα. «Θα γυρίσω αργά απόψε. Έχω μια συνάντηση με τον πατέρα μου».

«Πάλι δουλειά;»

«Δυστυχώς. Ξέρεις πώς είναι τα πράγματα».

Ήξερα πλέον πολύ καλά πώς ήταν τα πράγματα.

«Βέβαια», απάντησα, ακουμπώντας μπροστά του ένα φλιτζάνι καφέ. «Ελπίζω να πάει καλά η συνάντηση».

Με φίλησε στο μάγουλο και έφυγε χωρίς να υποψιαστεί τίποτα.

Μόλις έκλεισε η πόρτα, τηλεφώνησα στην τράπεζά μας. Ζήτησα αναλυτικές κινήσεις του κοινού λογαριασμού και αντίγραφα των εγγράφων που αφορούσαν τις μεταφορές προς την εταιρεία του πεθερού μου.

Ως οικονομική διαχειρίστρια, ήξερα ότι δεν έπρεπε να βγάλω συμπεράσματα πριν εξετάσω τα στοιχεία.

Και τα στοιχεία ήταν χειρότερα απ’ ό,τι περίμενα.

Τα πέντε χιλιάδες δολάρια δεν ήταν η μοναδική μεταφορά.

Υπήρχαν και άλλες συναλλαγές, μικρότερες στην αρχή, που επαναλαμβάνονταν κάθε λίγους μήνες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα χρήματα είχαν μεταφερθεί σε εταιρείες που δεν αναγνώριζα. Σε άλλες, είχαν χρησιμοποιηθεί για την εξόφληση εξόδων που ο Λούκας είχε παρουσιάσει ως προσωπικές επαγγελματικές δαπάνες.

Δεν μπορούσα να γνωρίζω από τις κινήσεις και μόνο αν υπήρχε παρανομία. Μπορούσα, όμως, να δω ότι οι εξηγήσεις του δεν ταίριαζαν με τα ποσά και τις ημερομηνίες.

Το πιο ανησυχητικό ήταν ένα μεγάλο έμβασμα που είχε πραγματοποιηθεί λίγες ημέρες πριν από την επέτειο του γάμου μας.

Εκείνη την εβδομάδα, ο Λούκας μού είχε αγοράσει ένα χρυσό βραχιόλι και μου είχε γράψει μια κάρτα:

«Για τη γυναίκα που στάθηκε δίπλα μου όταν δεν είχα τίποτα. Σ' αγαπώ περισσότερο από ποτέ».

Το βραχιόλι κόστιζε λιγότερο από το ένα δέκατο του ποσού που είχε μεταφερθεί από τον λογαριασμό μας.

Έμεινα ακίνητη μπροστά στην οθόνη.

Δεν ήταν μόνο η προδοσία. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούσε τις μικρές, τρυφερές χειρονομίες για να καλύπτει τις μεγάλες αποφάσεις που έπαιρνε πίσω από την πλάτη μου.

Τηλεφώνησα στη φίλη μου, τη Μάγια, μια δικηγόρο που γνώριζα από το πανεπιστήμιο.

Δεν της είπα όλες τις λεπτομέρειες από το τηλέφωνο. Της ζήτησα να με συναντήσει το μεσημέρι και να εξετάσει ορισμένα έγγραφα.

Όταν τα είδε, το πρόσωπό της σοβάρεψε.

«Έβελιν, θέλω να είμαι προσεκτική. Δεν μπορώ να σου πω ότι κάποιος έχει διαπράξει απάτη μόνο από αυτά τα χαρτιά. Αλλά υπάρχουν αρκετές ασυνέπειες ώστε να μην υπογράψεις τίποτα άλλο χωρίς ανεξάρτητη νομική συμβουλή».

«Και τι γίνεται με την εγγύηση;»

«Πρέπει να εξακριβώσουμε ακριβώς τι υπέγραψες, τι αντίγραφο σου δόθηκε και αν τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν τότε ήταν πλήρη. Θα επικοινωνήσουμε με τον αρμόδιο επαγγελματία και θα ζητήσουμε επίσημα αντίγραφα».

«Αν αποδειχθεί ότι με χρησιμοποίησαν;»

Η Μάγια ακούμπησε το χέρι της πάνω στο δικό μου.

«Τότε θα αποφασίσουμε πώς θα προστατεύσεις τα δικαιώματά σου. Αλλά πρώτα χρειάζονται αποδείξεις, όχι υποθέσεις».

Το ίδιο απόγευμα, έλαβα ένα μήνυμα από την Ίνγκριντ.

«Αγαπητή Έβελιν, θα θέλαμε να περάσεις αύριο από το σπίτι μας. Υπάρχουν κάποια οικογενειακά θέματα που πρέπει να συζητήσουμε όλοι μαζί. Μην ανησυχείς, τίποτα σοβαρό».

Διάβασα το μήνυμα δύο φορές.

Ύστερα απάντησα:

«Φυσικά. Θα είμαι εκεί».

Το βράδυ, ο Λούκας επέστρεψε κρατώντας ένα μπουκέτο λουλούδια.

«Για σένα», είπε. «Σκέφτηκα ότι τελευταία ήμουν λίγο απόμακρος».

Τον κοίταξα καθώς έβαζε τα λουλούδια σε ένα βάζο.

«Είσαι πολύ γλυκός».

«Θέλω να ξέρεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει μεταξύ μας».

Αυτή τη φορά, η φράση του δεν με πλήγωσε.

Με βοήθησε να καταλάβω πόσο σίγουρος ήταν ότι μπορούσε να με ελέγχει.

«Λούκας», είπα ήρεμα, «αν μάθαινες ποτέ ότι ο άνθρωπος που εμπιστεύεσαι περισσότερο σου έκρυβε ένα μεγάλο μυστικό, τι θα έκανες;»

Σταμάτησε να τακτοποιεί τα λουλούδια.

«Εξαρτάται από το μυστικό».

«Κι αν αφορούσε χρήματα;»

Γύρισε προς το μέρος μου.

Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η έκφρασή του άλλαξε.

Ύστερα χαμογέλασε.

«Θα ήθελα να μου εξηγήσει γιατί το έκανε. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς για τέτοια πράγματα, αγάπη μου».

«Έχεις δίκιο», απάντησα. «Δεν υπάρχει λόγος».

Εκείνο το βράδυ, ο Λούκας κοιμήθηκε δίπλα μου όπως πάντα.

Αλλά εγώ είχα ήδη αποφασίσει ότι δεν θα υπέγραφα τίποτα και δεν θα δεχόμουν καμία απόφαση που αφορούσε τη ζωή μου χωρίς να γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες.

Το επόμενο απόγευμα, πήγα στο σπίτι των γονιών του.

Η Ίνγκριντ με υποδέχτηκε με μια αγκαλιά που κράτησε λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν.

«Χαίρομαι που ήρθες, αγαπημένη μου».

Στο σαλόνι βρίσκονταν ο Λούκας, ο Χανς, η Ελίζα και ένας άντρας με σκούρο κοστούμι που συστήθηκε ως σύμβουλος της οικογένειας.

Πάνω στο τραπέζι υπήρχαν έγγραφα, ένα στυλό και ένα ποτήρι νερό.

Η Ίνγκριντ μου έδειξε μια καρέκλα.

«Καθίσε. Θέλουμε να συζητήσουμε κάτι όμορφο. Ένα νέο ξεκίνημα για όλους μας».

Ο Λούκας κάθισε δίπλα μου και έπιασε το χέρι μου.

«Αγάπη μου, ξέρεις πόσο πολύ θέλουμε να αποκτήσουμε οικογένεια».

Τον κοίταξα.

«Ναι. Το ξέρω».

«Η Σοφία είναι έγκυος», συνέχισε. «Και τα πράγματα είναι λίγο περίπλοκα. Δεν θέλω να σε πληγώσω, αλλά το μωρό χρειάζεται σταθερότητα. Σκεφτήκαμε ότι ίσως θα μπορούσαμε όλοι μαζί να βρούμε μια λύση».

Ο άντρας με το κοστούμι έσπρωξε τα χαρτιά προς το μέρος μου.

«Είναι απλώς μια αρχική συμφωνία», είπε. «Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε».

Η Ίνγκριντ έσκυψε κοντά μου.

«Σκέψου το μωρό, Έβελιν. Έχεις τόσο μεγάλη καρδιά. Θα ήταν κρίμα να στερηθεί ένα παιδί την αγάπη σου».

Κοίταξα τα έγγραφα.

Ένα από αυτά περιείχε όρους για την οικονομική διαχείριση εξόδων που σχετίζονταν με τη φροντίδα του παιδιού. Ένα άλλο περιείχε αναφορές σε οικονομικές υποχρεώσεις της οικογένειας, τις οποίες δεν καταλάβαινα πλήρως χωρίς νομική εξέταση.

«Θα χρειαστώ χρόνο για να τα διαβάσω», είπα.

Ο Λούκας έσφιξε το χέρι μου.

«Δεν χρειάζεται να το κάνεις τόσο περίπλοκο».

«Για μένα είναι περίπλοκο».

Το χαμόγελο της Ίνγκριντ εξαφανίστηκε για μια στιγμή.

«Μα, αγαπητή μου, είμαστε οικογένεια».

«Ακριβώς», απάντησα. «Γι' αυτό θέλω όλα να είναι ξεκάθαρα».

Ο σύμβουλος μάζεψε τα χαρτιά, αλλά όχι πριν προλάβω να δω μια ημερομηνία και το όνομα μιας τράπεζας που είχα ήδη σημειώσει στο σημειωματάριό μου.

Τότε ο Χανς μίλησε στα γερμανικά, πιστεύοντας ότι δεν θα τον καταλάβαινα.

«Δεν έχουμε χρόνο για τις ευαισθησίες της. Αν δεν υπογράψει, η συμφωνία κινδυνεύει».

Η Ελίζα απάντησε χαμηλόφωνα:

«Τότε ο Λούκας πρέπει να την πείσει απόψε».

Δεν αντέδρασα.

Πήρα την τσάντα μου, ευχαρίστησα όλους για τη φιλοξενία και έφυγα.

Στο αυτοκίνητο, τηλεφώνησα στη Μάγια.

«Θέλω να εξετάσουμε όλα τα έγγραφα αμέσως», της είπα. «Και θέλω να μάθω τι ακριβώς προσπαθούν να ολοκληρώσουν πριν γεννηθεί το παιδί».

Η απάντησή της ήταν άμεση.

«Έβελιν, μην τους προειδοποιήσεις. Θα ζητήσω τα επίσημα αντίγραφα και θα οργανώσουμε τα επόμενα βήματα».

Λίγο αργότερα, έλαβα ένα μήνυμα από έναν άγνωστο αριθμό.

Ήταν μια φωτογραφία του σπιτιού μας, τραβηγμένη από τον δρόμο.

Από κάτω υπήρχαν μόνο οκτώ λέξεις:

«Μην εμπιστεύεσαι τον Λούκας. Δεν σου έχει πει τίποτα για την πρώτη συμφωνία».

Κοίταξα γύρω μου.

Και τότε συνειδητοποίησα ότι κάποιος άλλος γνώριζε τι συνέβαινε μέσα στην οικογένεια Βανς.

Κάποιος που παρακολουθούσε την κατάσταση από πολύ πιο κοντά απ’ όσο φανταζόμουν.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…