ΜΕΡΟΣ 1 — Επέστρεψε στο κτήμα για να το πουλήσει, αλλά η γυναίκα που θεωρούσε νεκρή στεκόταν μπροστά του

Ο Γκάμπριελ Μόντες είχε περάσει δεκαεννέα χρόνια προσπαθώντας να ξεχάσει ένα μέρος που κάποτε σήμαινε τα πάντα για εκείνον.

Το παλιό οικογενειακό κτήμα βρισκόταν μακριά από τη Μαδρίτη, σε μια περιοχή που είχε αλλάξει ελάχιστα με το πέρασμα του χρόνου. Οι δρόμοι παρέμεναν στενοί, τα χωράφια απλώνονταν μέχρι τον ορίζοντα και το ποτάμι που διέσχιζε την κοιλάδα εξακολουθούσε να κυλά δίπλα στα σπίτια του χωριού.

Για τον Γκάμπριελ, όμως, εκείνο το μέρος δεν ήταν απλώς ένα κομμάτι γης.

Ήταν το σπίτι όπου είχε ονειρευτεί να γεράσει με την Ιζαμπέλ, τη γυναίκα που είχε παντρευτεί όταν ήταν μόλις είκοσι δύο ετών. Εκεί είχαν κάνει σχέδια για το μέλλον τους, είχαν μιλήσει για τα παιδιά που ήθελαν να αποκτήσουν και είχαν υποσχεθεί ο ένας στον άλλον ότι, όποιες δυσκολίες κι αν συναντούσαν, θα τις αντιμετώπιζαν μαζί.

Ύστερα, όλα είχαν καταρρεύσει.

Τώρα, στα πενήντα τρία του χρόνια, ο Γκάμπριελ είχε επιστρέψει με έναν ξεκάθαρο σκοπό: να επιθεωρήσει το κτήμα και να ολοκληρώσει την πώλησή του. Δεν ήθελε να μείνει εκεί περισσότερο απ' όσο ήταν απαραίτητο. Πίστευε ότι είχε έρθει η στιγμή να αποκοπεί οριστικά από το παρελθόν.

Η ζωή του στη Μαδρίτη είχε εξελιχθεί διαφορετικά από όσα είχε φανταστεί στα νιάτα του. Είχε εργαστεί ασταμάτητα, είχε αγοράσει κτίρια, ξενοδοχεία και εκτάσεις γης και είχε δημιουργήσει μια τεράστια περιουσία. Οι επιχειρήσεις του πήγαιναν καλά, οι συνεργάτες του τον σέβονταν και κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την επιτυχία του.

Κι όμως, υπήρχε ένα κομμάτι της ζωής του που δεν είχε καταφέρει ποτέ να ξαναχτίσει.

Δεν είχε ξαναπαντρευτεί.

Δεν είχε αποκτήσει παιδιά.

Και, παρά τα χρήματα και τις επιτυχίες του, ένα μέρος του παρέμενε παγιδευμένο σε εκείνη τη μέρα που είχε μάθει ότι η Ιζαμπέλ είχε εξαφανιστεί μέσα στις πλημμύρες.

Όταν έφτασε στο κτήμα, στάθμευσε το πολυτελές αυτοκίνητό του κοντά στην παλιά πύλη και κατέβηκε αργά. Το σπίτι βρισκόταν μπροστά του, φθαρμένο από τον χρόνο, με ξεφλουδισμένους τοίχους και μια στέγη που χρειαζόταν επειγόντως επισκευή.

Όμως, κάτι δεν ταίριαζε.

Στο πίσω μέρος του σπιτιού υπήρχαν ρούχα απλωμένα σε ένα σχοινί. Δίπλα στον φράχτη, κάποιος είχε φτιάξει έναν μικρό λαχανόκηπο. Από την καμινάδα έβγαινε καπνός, ενώ κοντά στην πόρτα ήταν τοποθετημένα δύο ζευγάρια παπούτσια.

Ο Γκάμπριελ συνοφρυώθηκε.

Ποιος έμενε εκεί;

Απ' όσο γνώριζε, το ακίνητο ήταν άδειο. Η μητέρα του, η Μερσέντες Μόντες, είχε διαχειριστεί τις υποθέσεις της οικογένειας μετά την αναχώρησή του και του είχε διαβεβαιώσει ότι κανείς δεν κατοικούσε στο σπίτι.

Σκέφτηκε ότι ίσως κάποιος είχε εγκατασταθεί παράνομα.

Ήταν έτοιμος να καλέσει τον δικηγόρο του, όταν άκουσε κάτι που τον έκανε να παγώσει.

Μια γυναίκα τραγουδούσε μέσα στο σπίτι.

Η μελωδία ήταν απλή, σχεδόν ανεπαίσθητη. Ωστόσο, ο Γκάμπριελ την αναγνώρισε αμέσως. Ήταν το ίδιο τραγούδι που συνήθιζε να σιγομουρμουρίζει η Ιζαμπέλ όταν μαγείρευε το δείπνο τους, τα χρόνια που τα χρήματα ήταν λίγα και το μέλλον τους αβέβαιο.

Ένιωσε ένα σφίξιμο στο στήθος.

Δεν ήταν δυνατόν.

Η Ιζαμπέλ ήταν νεκρή. Αυτό του είχαν πει. Είχε περάσει δεκαεννέα χρόνια θρηνώντας την, είχε συμμετάσχει στις έρευνες, είχε αποχαιρετήσει τη γυναίκα του μπροστά σε ένα άδειο φέρετρο, επειδή το σώμα της δεν είχε βρεθεί ποτέ.

Κι όμως, εκείνη η μελωδία ακουγόταν ακριβώς όπως τη θυμόταν.

Πλησίασε την πόρτα με βήματα που έμοιαζαν όλο και πιο βαριά. Σήκωσε το χέρι του για να χτυπήσει, αλλά πριν προλάβει, η πόρτα άνοιξε.

Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα πέντε στεκόταν μπροστά του, κρατώντας ένα καλάθι με λαχανικά. Τα μαλλιά της ήταν δεμένα πρόχειρα, τα ρούχα της απλά και το πρόσωπό της έδειχνε κουρασμένο.

Για μια στιγμή, ο Γκάμπριελ δεν μπόρεσε να αναπνεύσει.

Ακόμη κι έπειτα από δεκαεννέα χρόνια, αναγνώρισε τα μάτια της.

«Ιζαμπέλ…» ψιθύρισε.

Το καλάθι γλίστρησε από τα χέρια της και έπεσε στο έδαφος. Τα λαχανικά σκορπίστηκαν στα σκαλιά.

Η γυναίκα τον κοίταξε σαν να έβλεπε μπροστά της ένα φάντασμα.

«Γκάμπριελ;»

Το όνομά του βγήκε από τα χείλη της με δυσκολία.

Πίσω της εμφανίστηκε ένας ψηλός νεαρός άντρας, περίπου δεκαεννέα ετών. Είχε σκούρα μαλλιά, δυνατά χαρακτηριστικά και ένα βλέμμα που έκανε τον Γκάμπριελ να νιώσει πως κοιτούσε τον εαυτό του σε έναν καθρέφτη από το παρελθόν.

Ο νεαρός κοίταξε τον άγνωστο άντρα και ύστερα τη μητέρα του.

«Μαμά, ποιος είναι αυτός;»

Η Ιζαμπέλ κινήθηκε αμέσως μπροστά του, προστατεύοντάς τον με το σώμα της.

«Μην τολμήσεις να πλησιάσεις τον γιο μου!» φώναξε.

Ο Γκάμπριελ έκανε ένα βήμα πίσω.

«Τον γιο σου;»

Τα μάτια του μετακινήθηκαν από την Ιζαμπέλ στον νεαρό και ξανά πίσω.

«Ιζαμπέλ, σε έθαψα. Εδώ και δεκαεννέα χρόνια πίστευα ότι ήσουν νεκρή».

Το πρόσωπό της σκοτείνιασε.

«Νεκρή;» επανέλαβε με πικρία. «Ήξερες πολύ καλά ότι ήμουν ζωντανή».

«Όχι! Σου ορκίζομαι ότι δεν ήξερα τίποτα!»

Η Ιζαμπέλ γέλασε πικρά.

«Τότε εξήγησέ μου γιατί μου έγραψες ότι είχες βρει άλλη γυναίκα. Εξήγησέ μου γιατί μου έστειλες χρήματα για να εξαφανιστώ από τη ζωή σου».

Ο Γκάμπριελ ένιωσε το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό του.

«Δεν σου έγραψα ποτέ τέτοιο γράμμα».

Η Ιζαμπέλ τον κοίταξε με δυσπιστία.

«Φύγε από εδώ. Ο Αντριάν κι εγώ μάθαμε να ζούμε χωρίς εσένα».

Ο νεαρός, που λεγόταν Αντριάν, παρακολουθούσε τη συζήτηση χωρίς να καταλαβαίνει τι συνέβαινε. Κοίταζε τον άντρα που είχε φτάσει με το ακριβό αυτοκίνητο και προσπαθούσε να καταλάβει γιατί η μητέρα του έμοιαζε τόσο τρομαγμένη.

Ο Γκάμπριελ, όμως, δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω του.

Είχε περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες χωρίς να γνωρίζει ότι ίσως είχε έναν γιο.

Ξαφνικά, μια ημερομηνία πέρασε από το μυαλό του.

«Ιζαμπέλ…» είπε με τρεμάμενη φωνή. «Ο Αντριάν γεννήθηκε τον Απρίλιο, πριν από δεκαεννέα χρόνια;»

Η Ιζαμπέλ έμεινε ακίνητη.

Ο Αντριάν γύρισε προς το μέρος της.

«Μαμά, γιατί σε ρωτάει αυτό;»

Εκείνη έσφιξε τα χείλη της, προσπαθώντας να κρατήσει τον έλεγχο.

Ο Γκάμπριελ δεν χρειαζόταν άλλη απάντηση για να καταλάβει ότι η ζωή του μόλις είχε αλλάξει για πάντα.

Έβγαλε το κινητό του και κάλεσε αμέσως τον δικηγόρο του.

«Η πώληση του κτήματος ακυρώνεται», είπε ψυχρά. «Δεν θέλω να προχωρήσει καμία διαδικασία. Σταμάτησε τα πάντα».

Έκλεισε το τηλέφωνο και κοίταξε την Ιζαμπέλ.

«Δεν θα φύγω μέχρι να μάθω την αλήθεια».

«Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να απαιτείς τίποτα από εμάς», απάντησε εκείνη.

«Ίσως όχι. Αλλά κάποιος μας έκανε να χάσουμε δεκαεννέα χρόνια από τη ζωή μας. Και θέλω να μάθω ποιος».

Η Ιζαμπέλ δεν απάντησε αμέσως.

Ύστερα γύρισε, μπήκε στο σπίτι και εξαφανίστηκε για λίγα λεπτά.

Ο Γκάμπριελ πίστεψε ότι είχε αποφασίσει να τον διώξει οριστικά. Όμως, όταν επέστρεψε, κρατούσε έναν παλιό, διπλωμένο φάκελο.

Έναν φάκελο που φαινόταν να έχει φυλαχτεί για πολλά χρόνια.

Η Ιζαμπέλ τον κράτησε μπροστά της, κοιτάζοντάς τον με μια έκφραση που ο Γκάμπριελ δεν μπορούσε να εξηγήσει.

«Αν θέλεις πραγματικά να μάθεις τι συνέβη», είπε, «πρέπει πρώτα να διαβάσεις αυτό».

Και του έτεινε τον φάκελο.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…