ΜΕΡΟΣ 2 — Το γράμμα που χώρισε δύο ανθρώπους για δεκαεννέα χρόνια

Ο Γκάμπριελ πήρε τον φάκελο από τα χέρια της Ιζαμπέλ.

Ήταν παλιός, κιτρινισμένος στις άκρες και διπλωμένος σε αρκετά σημεία. Η Ιζαμπέλ τον κρατούσε για τόσα χρόνια, που έμοιαζε σαν να είχε γίνει κομμάτι της ίδιας της ζωής της.

«Τι είναι αυτό;» τη ρώτησε.

«Το γράμμα που μου έστειλες πριν από δεκαεννέα χρόνια».

Ο Γκάμπριελ σήκωσε αμέσως το κεφάλι.

«Σου είπα ήδη ότι δεν σου έστειλα ποτέ κανένα γράμμα».

«Τότε διάβασέ το και πες μου ποιος άλλος θα μπορούσε να γνωρίζει όσα γράφει».

Ο Αντριάν πλησίασε τη μητέρα του. Δεν είχε ξαναδεί την Ιζαμπέλ τόσο ταραγμένη. Συνήθως, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, προσπαθούσε να δείχνει δυνατή. Τώρα, όμως, τα χέρια της έτρεμαν ελαφρά.

Ο Γκάμπριελ άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν αρκετές σελίδες, προσεκτικά διπλωμένες. Το χαρτί είχε παλιώσει, αλλά το κείμενο παρέμενε ευανάγνωστο.

Άρχισε να διαβάζει.

Το γράμμα υποτίθεται ότι είχε γραφτεί από τον ίδιο. Ανέφερε ότι είχε γνωρίσει μια άλλη γυναίκα στη Μαδρίτη, ότι ήθελε να προχωρήσει τη ζωή του και ότι η Ιζαμπέλ δεν έπρεπε να προσπαθήσει να τον ακολουθήσει.

Στο τέλος υπήρχε μια ξεκάθαρη απαίτηση: να δεχτεί τα χρήματα που της είχαν σταλεί και να μην επικοινωνήσει ξανά μαζί του.

Ο Γκάμπριελ ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.

«Αυτό δεν είναι δικό μου γράμμα», είπε.

Η Ιζαμπέλ σταύρωσε τα χέρια της.

«Έχει το όνομά σου».

«Κάποιος χρησιμοποίησε το όνομά μου. Δεν έγραψα ποτέ αυτές τις λέξεις».

«Και τα χρήματα;» τον ρώτησε. «Πώς εξηγείς τα χρήματα που έφτασαν σε μένα μαζί με το γράμμα;»

Ο Γκάμπριελ κοίταξε ξανά τις σελίδες.

«Δεν σου έστειλα χρήματα για να φύγεις. Δεν γνώριζα καν ότι είχες μείνει ζωντανή».

Η Ιζαμπέλ τον παρατηρούσε, αναζητώντας στο πρόσωπό του κάποιο σημάδι ψεύδους. Είχε περάσει τόσα χρόνια πιστεύοντας ότι εκείνος την είχε εγκαταλείψει, που δυσκολευόταν να δεχτεί ότι ίσως όλη της η ζωή είχε στηριχτεί σε ένα ψέμα.

«Τότε γιατί δεν γύρισες;» ρώτησε τελικά. «Γιατί δεν προσπάθησες να με βρεις;»

Ο Γκάμπριελ έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.

«Επειδή μου είπαν ότι είχες πεθάνει».

Της περιέγραψε όσα θυμόταν από εκείνες τις ημέρες. Βρισκόταν στη Μαδρίτη για μια προσωρινή εργασία όταν η μητέρα του, η Μερσέντες, τον είχε τηλεφωνήσει. Του είχε πει ότι οι καταρρακτώδεις βροχές είχαν προκαλέσει υπερχείλιση του ποταμού και ότι η Ιζαμπέλ είχε εξαφανιστεί ενώ προσπαθούσε να φτάσει στο κέντρο υγείας.

Εκείνος είχε επιστρέψει αμέσως.

Είχε συμμετάσχει στις έρευνες, είχε ψάξει στις όχθες του ποταμού και είχε ρωτήσει ανθρώπους που βρίσκονταν στην περιοχή. Κανείς δεν μπορούσε να του δώσει μια βέβαιη απάντηση.

Τελικά, η οικογένειά του είχε οργανώσει την κηδεία της, παρόλο που το σώμα της δεν βρέθηκε ποτέ.

«Δεν υπήρχε λόγος να πιστέψω ότι μου έλεγαν ψέματα», είπε. «Η μητέρα μου επέμενε ότι δεν υπήρχε καμία ελπίδα. Όλοι μου έλεγαν να αποδεχτώ αυτό που είχε συμβεί».

Η Ιζαμπέλ κατέβασε το βλέμμα.

«Εγώ περίμενα να έρθεις», ψιθύρισε.

Ο Γκάμπριελ την κοίταξε.

«Τι εννοείς;»

«Μετά την πλημμύρα, έμεινα για ημέρες προσπαθώντας να βρω τρόπο να επικοινωνήσω μαζί σου. Δεν είχα πολλά χρήματα και ήμουν έγκυος. Όταν έφτασε το γράμμα, πίστεψα ότι είχες αποφασίσει να μας εγκαταλείψεις».

Ο Αντριάν γύρισε απότομα προς τη μητέρα του.

«Μας;» ρώτησε. «Μαμά, ήξερες ποιος ήταν ο πατέρας μου;»

Η Ιζαμπέλ δεν απάντησε αμέσως.

Ο Γκάμπριελ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.

«Αντριάν, είμαι ο Γκάμπριελ Μόντες», είπε προσεκτικά. «Ήμουν ο σύζυγος της μητέρας σου».

Ο νεαρός τον κοίταξε με δυσπιστία.

«Θέλεις να πεις ότι είσαι ο πατέρας μου;»

«Πιστεύω ότι είμαι. Αλλά δεν θα σου ζητήσω να με πιστέψεις μόνο επειδή το λέω».

Ο Αντριάν έκανε ένα βήμα πίσω. Όλη του τη ζωή είχε μεγαλώσει χωρίς να γνωρίζει σχεδόν τίποτα για τον πατέρα του. Η Ιζαμπέλ τού είχε πει ότι ο άνθρωπος εκείνος δεν βρισκόταν στη ζωή τους, αλλά δεν είχε ποτέ θελήσει να μιλήσει με λεπτομέρειες.

Τώρα, ξαφνικά, ένας άγνωστος εμφανιζόταν μπροστά τους και ισχυριζόταν ότι ήταν ο πατέρας του.

«Γιατί δεν ήσουν εδώ;» ρώτησε ο Αντριάν.

Ο Γκάμπριελ δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.

«Γιατί πίστευα ότι η μητέρα σου είχε πεθάνει. Και επειδή κάποιος με έκανε να πιστέψω ότι η ιστορία μας είχε τελειώσει».

Η Ιζαμπέλ πήρε το γράμμα από το τραπέζι.

«Αυτό δεν αρκεί για να εξηγήσει τα πάντα», είπε. «Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να ξέρεις».

Ο Γκάμπριελ την κοίταξε.

«Τι;»

«Το γράμμα δεν ήταν το μόνο πράγμα που έφτασε σε μένα εκείνες τις ημέρες. Υπήρχε και ένα δεύτερο μήνυμα. Δεν το κράτησα μαζί με αυτό, γιατί φοβόμουν ότι κάποιος θα το έβρισκε».

«Ποιος το έστειλε;»

Η Ιζαμπέλ δίστασε.

«Δεν υπήρχε υπογραφή. Αλλά μέσα υπήρχαν πληροφορίες που μόνο ένας άνθρωπος της οικογένειάς σου θα μπορούσε να γνωρίζει».

Ο Γκάμπριελ ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα του.

Σκέφτηκε τη μητέρα του.

Τη Μερσέντες, τη γυναίκα που είχε σταθεί δίπλα του όταν πίστευε ότι έχασε την Ιζαμπέλ. Τη γυναίκα που τον είχε παρηγορήσει, που τον είχε πείσει να συνεχίσει τη ζωή του και που αργότερα είχε αναλάβει τη διαχείριση του κτήματος.

«Πιστεύεις ότι ήταν η μητέρα μου;» ρώτησε.

Η Ιζαμπέλ δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν χωρίς αποδείξεις», είπε τελικά. «Αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν κατάφερα ποτέ να εξηγήσω».

Ο Γκάμπριελ κοίταξε το γράμμα για άλλη μια φορά.

Για δεκαεννέα χρόνια είχε πιστέψει ότι η μοίρα τού είχε στερήσει τη γυναίκα που αγαπούσε. Τώρα άρχιζε να υποψιάζεται ότι κάποιος είχε πάρει μια σειρά από αποφάσεις για λογαριασμό του, χωρίς να του επιτρέψει να γνωρίζει την αλήθεια.

Και το χειρότερο ήταν ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να βρισκόταν πολύ πιο κοντά του απ' όσο είχε φανταστεί.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…