ΜΕΡΟΣ 3 – Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΒΑΝΕΣΑ… ΚΑΙ Ο ΛΟΥΚΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ!

Το επόμενο πρωί, ο Λούκα έφτασε στο διαμέρισμά μου λίγο μετά τις εννέα.

Δεν είχε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου.

Όταν άνοιξα την πόρτα, με κοίταξε προσεκτικά.

«Πώς είσαι;»

«Καλά».

«Έλαβα το μήνυμα του Άντριαν. Θέλει να μας συναντήσει».

«Μου τηλεφώνησε χθες».

Ο Λούκα συνοφρυώθηκε.

«Γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή δεν ήξερα αν έπρεπε να σε εμπιστευτώ».

Η απάντησή μου τον πλήγωσε.

Το κατάλαβα από το βλέμμα του.

«Έχεις δίκιο», είπε τελικά. «Δεν μπορώ να απαιτώ να με εμπιστεύεσαι μετά από όσα έγιναν».

Για πρώτη φορά δεν προσπάθησε να με πείσει ότι όλα θα διορθώνονταν αμέσως.

Η Έμιλι εμφανίστηκε από την κουζίνα.

«Πριν πάτε οπουδήποτε, θέλω να ξέρω πού θα συναντηθείτε».

Ο Λούκα της έδωσε τη διεύθυνση.

«Σε ένα ιδιωτικό γραφείο του Άντριαν. Θα έχουμε και τον Ντέιβιντ μαζί μας».

«Ωραία. Τουλάχιστον αυτή τη φορά θα υπάρχει κάποιος που σκέφτεται λογικά».

Το γραφείο του Άντριαν βρισκόταν σε ένα παλιό κτίριο κοντά στο οικονομικό κέντρο της Νέας Υόρκης.

Όταν μπήκαμε, μας περίμενε ήδη.

Ήταν ένας άντρας περίπου σαράντα ετών, με σοβαρό πρόσωπο και κουρασμένα μάτια.

«Λούκα».

Οι δύο άντρες αντάλλαξαν μια ψυχρή χειραψία.

«Ελπίζω αυτή τη φορά να έχεις κάτι περισσότερο από ισχυρισμούς», είπε ο Λούκα.

Ο Άντριαν άνοιξε έναν φάκελο.

«Έχω αποδείξεις».

Έβγαλε ένα USB και το τοποθέτησε πάνω στο γραφείο.

«Αυτό περιέχει οικονομικές κινήσεις, εσωτερικά μηνύματα και αντίγραφα εγγράφων της εταιρείας σου».

Ο Λούκα το κοίταξε.

«Πού τα βρήκες;»

«Από έναν διακομιστή στον οποίο δεν έπρεπε να έχει πρόσβαση κανείς εκτός από τη διοίκηση».

«Ποιος είχε πρόσβαση;»

Ο Άντριαν τον κοίταξε στα μάτια.

«Ο Μάρκο Ρίτσι».

Ο Λούκα έμεινε ακίνητος.

«Ο οικονομικός διευθυντής μου;»

«Ακριβώς».

«Είναι μαζί μου δώδεκα χρόνια».

«Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πιστός».

Ο Άντριαν έδειξε μια σειρά συναλλαγών.

«Εδώ και αρκετό καιρό μεταφέρονται μεγάλα χρηματικά ποσά μέσω εταιρειών που δεν έχουν πραγματική δραστηριότητα. Οι εταιρείες αυτές συνδέονται με ανθρώπους που συνεργάζονται με τον Μάρκο».

Ο Ντέιβιντ πήρε τα έγγραφα.

«Αν επιβεβαιωθούν αυτά, μιλάμε για σοβαρή οικονομική απάτη».

«Υπάρχει κάτι ακόμη», είπε ο Άντριαν.

Άνοιξε έναν φάκελο με φωτογραφίες.

Ήταν εικόνες από το ξενοδοχείο Μέρσερ.

Η πρώτη έδειχνε εμένα να φτάνω στην είσοδο.

Η δεύτερη έδειχνε τον Άντριαν να με χαιρετά.

Η τρίτη είχε υποστεί επεξεργασία.

Στην αρχική εικόνα, στεκόμασταν σε διαφορετικά σημεία του χώρου.

Στην επεξεργασμένη, φαινόταν σαν να αγκαλιαζόμασταν.

Ο Λούκα έσφιξε τα δόντια.

«Ποιος το έκανε;»

«Η Βανέσα».

«Έχεις αποδείξεις;»

«Έχω ένα αντίγραφο της αρχικής επικοινωνίας της με τον Μάρκο».

Ο Άντριαν έβαλε μπροστά μας ένα ηλεκτρονικό μήνυμα.

«Μην ξεχνάς ότι ο Λούκα πρέπει να πιστέψει πως η Ισαμπέλα τον απατά. Αν χάσει την εμπιστοσύνη του σε εκείνη, θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε χωρίς εμπόδια».

Ο Λούκα χτύπησε το χέρι του στο γραφείο.

«Με χρησιμοποίησαν σαν ανόητο».

«Δεν ήσουν ο μόνος», απάντησε ο Άντριαν.

Τον κοίταξα.

«Τι εννοείς;»

Εκείνος έβγαλε ένα ακόμη έγγραφο.

Ήταν μια αναφορά από το ιδιωτικό ιατρικό κέντρο όπου είχα πραγματοποιήσει τις πρώτες εξετάσεις της εγκυμοσύνης μου.

«Κάποιος ζήτησε πληροφορίες για τις επισκέψεις σου».

Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά.

«Ποιος;»

«Η έρευνα έδειξε ότι η αίτηση έγινε μέσω ενός εταιρικού λογαριασμού που συνδέεται με τη Βανέσα».

Ο Λούκα σηκώθηκε.

«Τι πληροφορίες ζήτησε;»

«Η ημερομηνία της πρώτης εξέτασης. Η ηλικία κύησης. Και το όνομα του πατέρα».

Ένιωσα το χέρι μου να πηγαίνει στην κοιλιά μου.

«Γιατί να ενδιαφέρεται;»

Ο Άντριαν άνοιξε ένα τελευταίο έγγραφο.

«Επειδή υπάρχει ένα οικογενειακό καταπίστευμα».

Ο Λούκα χλώμιασε.

«Όχι…»

«Ο παππούς σου το δημιούργησε πριν από πολλά χρόνια. Σύμφωνα με τους όρους του, όταν αποκτήσεις νόμιμο κληρονόμο, ένα σημαντικό μέρος των μετοχών περνά αυτομάτως στο παιδί».

«Αυτό είναι οικογενειακό θέμα».

«Ήταν, μέχρι τη στιγμή που ο Μάρκο και η Βανέσα άρχισαν να το χρησιμοποιούν για να μεταφέρουν χρήματα».

Ο Ντέιβιντ διάβασε προσεκτικά το έγγραφο.

«Αν το παιδί έχει δικαιώματα στο καταπίστευμα, τότε η γέννησή του αλλάζει την ισορροπία της ιδιοκτησίας».

Ο Λούκα γύρισε προς εμένα.

«Δεν ήξερα ότι η μητέρα μου είχε μιλήσει σε κανέναν για αυτό».

«Ίσως κάποιος άλλος γνώριζε», είπα.

Ο Άντριαν έσκυψε προς το μέρος μας.

«Αυτό που θα σας πω τώρα είναι πολύ σοβαρό. Η Βανέσα γνώριζε για την εγκυμοσύνη πριν ακόμη υπογράψετε το διαζύγιο».

«Πώς;» ρώτησα.

«Κάποιος είχε παρακολουθήσει την πρώτη σου ιατρική επίσκεψη».

Ο Λούκα έσφιξε τη γροθιά του.

«Ποιος;»

«Δεν γνωρίζω ακόμη. Αλλά έχω ένα όνομα που πρέπει να ελέγξεις».

Ο Άντριαν έβγαλε μια φωτογραφία.

Ήταν ο Μάρκο Ρίτσι.

Δίπλα του στεκόταν η μητέρα του Λούκα.

Η Ελεονώρα.

Η φωτογραφία είχε τραβηχτεί αρκετούς μήνες πριν από το διαζύγιο.

«Αυτή η συνάντηση έγινε σε ιδιωτική λέσχη», εξήγησε ο Άντριαν. «Και οι δύο είχαν συναντηθεί πολλές φορές πριν αρχίσει όλη αυτή η ιστορία».

Ο Λούκα πήρε τη φωτογραφία.

«Η μητέρα μου γνώριζε τον Μάρκο;»

«Καλύτερα απ' όσο νομίζεις».

Επιστρέφοντας στο σπίτι, ο Λούκα δεν μιλούσε.

Εγώ κοιτούσα έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

Κάποια στιγμή έσπασε τη σιωπή.

«Ισαμπέλα, πρέπει να σου ζητήσω συγγνώμη».

«Μου το έχεις ήδη πει».

«Δεν αρκεί».

«Όχι, δεν αρκεί».

Γύρισε προς το μέρος μου.

«Αν είχα σε ακούσει τότε…»

«Θα είχαμε αποφύγει όλα αυτά».

«Ναι».

Τον κοίταξα.

«Αλλά δεν το έκανες. Και τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε όσα συνέβησαν».

Έγνεψε.

«Δεν θα προσπαθήσω να σε πιέσω».

Όταν φτάσαμε, το τηλέφωνό μου δονήθηκε.

Ήταν ένα μήνυμα με μια φωτογραφία.

Έδειχνε την είσοδο του διαμερίσματός μου.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχαν λίγες λέξεις:

«Σταματήστε να ψάχνετε. Το παιδί δεν πρέπει να γεννηθεί μέσα σε αυτή την οικογένεια».

Ο Λούκα διάβασε το μήνυμα.

Το πρόσωπό του έγινε κατάχλωμο.

«Από σήμερα δεν θα μείνεις μόνη σου».

«Δεν θέλω να με ελέγχεις».

«Δεν προσπαθώ να σε ελέγξω. Προσπαθώ να προστατεύσω το παιδί μας».

Τον κοίταξα.

«Τότε ξεκίνα λέγοντάς μου όλη την αλήθεια. Ακόμη κι αν πονάει».

Ο Λούκα έγνεψε.

Δεν γνώριζε, όμως, ότι την ίδια στιγμή κάποιος παρακολουθούσε το διαμέρισμά μας από ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο.

Και εκείνος ο άνθρωπος είχε ήδη λάβει εντολή να μας σταματήσει.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️